چرا وزير ورزش پاي وعده‌هايش نماند؟

با زير پا گذاشتن تمام وعده و وعيدها، قرار بود پس از گذشت بيش از دو سال از زمان آغاز بازسازي ورزشگاه آزادي، اين مجموعه از شروع ليگ پيش‌رو در اختيار استقلال و پرسپوليس قرار بگيرد، اما حالا گفته شده حداقل تا دي ماه ورزشگاه آزادي در دسترس نيست.

به گزارش تابناک، از مديران ورزش کشور به چه کسي بايد پناه برد که بازسازي ورزشگاه آزادي را تبديل کرده‌اند به پروژه‌اي ناتمام. پروژه‌اي که بيش از دو سال از روند بازسازي آن گذشته و هنوز تاريخ بازگشايي آن مشخص نيست. کمي بعد از اينکه احمد دنيامالي در تاريخ 31 مردادماه 1403 به عنوان وزير ورزش و جوانان انتخاب شد، وعده داد که ورزشگاه آزادي تا آذرماه 1403 بازگشايي مي‌شود، اما ديگر قصه دراز مي‌شود که بخواهيم يکي يکي وعده‌هاي وزير را رديف کنيم که چرا اين اتفاق رخ نداده است. حالا دومين سالگرد حضور او در وزارت ورزش و جوانان هم نزديک است و ورزشگاه آزادي هنوز آماده نشده و به شروع ليگ برتر نمي‌رسد.

در روزهايي که مردم به لحاظ اقتصادي در وضعيت خوبي به سر نمي‌برند و از نظر معيشتي در فشار هستند، هزاران ميليارد تومان بودجه صرف بازسازي ورزشگاه آزادي شده که مردم بتوانند تنها دلخوشي خود را کنار هم دنبال کنند. فوتبال که براي بسياري تنها دلخوشي اين روزها بود، با خارج کردن ورزشگاه آزادي از مدار، عملاً از بين رفته و ديگر دلخوشي ندارند. بازي‌هاي استقلال و پرسپوليس در اين دو سال در اراک، قزوين و قلعه حسن‌خان برگزار شده و معدود مسابقاتي هم که در تهران و ورزشگاه پاس برگزار شد، بدون تماشاگر بود.

پس از وعده‌هاي بسيار و اعلام تاريخ‌هاي متنوع، آغاز جنگ و حملات اتحاد آمريکايي-اسرائيلي به خاک ايران که بيشترين اهداف آنها در تهران بود، پروژه بازسازي ورزشگاه آزادي متوقف شد که در همين ايام سالن دوازده هزار نفري مجموعه ورزشي آزادي هم مورد اصابت بمب‌هاي دشمن قرار گرفت، اما پس از توقف جنگ 40 روزه، محمدعلي ثابت‌قدم، مديرعامل شرکت توسعه و نگهداري اماکن ورزشي 22 فروردين ماه اعلام کرد: «اگر دوباره جنگ نشود، مرداد ماه آزادي به بهره‌برداري مي‌رسد. تعويض چمن هم ظرف دو سه روز آينده آغاز مي‌شود و اگر مشکلي پيش نيايد آخر مرداد ماه امسال استاديوم آماده بهره‌برداري مي‌شود.»

با زير پا گذاشتن تمام وعده و وعيدها، قرار بود پس از گذشت بيش از دو سال از زمان آغاز بازسازي ورزشگاه آزادي، اين مجموعه از شروع ليگ پيش‌رو در اختيار استقلال و پرسپوليس قرار بگيرد، اما بازهم اعلام شد که شايد چند هفته ابتدايي ليگ اين امکان وجود نداشته باشد. با اين حال انگار مديران ورزش ايران و آنهايي که مسئوليتي در قبال آماده‌سازي ورزشگاه آزادي دارند، بي عارتر از آن هستند که بخواهند پاي حرف خودشان هم بمانند.

آخرين خبر از زمان بازگشايي ورزشگاه آزادي عجيب‌تر از تمام وعده‌هاي اخير بود؛ «باتوجه به آغاز پروژه کاشت چمن، حداقل تا دي ماه سال جاري ورزشگاه آزادي در دسترس نخواهد بود.» اين خبر يعني اينکه ورزشگاه آزادي حداقل تا نيم فصل و با اين وضعيت پيش آمده شايد تا پايان فصل جاري هم در اختيار استقلال و پرسپوليس قرار نگيرد. اما پرسش اينجاست که فرياد و فغان اين درد را بايد کجا بلند کرد؟ چه کسي مي‌خواهد پاسخگوي احساسات آنهايي باشد که حداقل دو سال است دلخوشي‌شان را از آنها گرفته‌اند و آنها را از تيم محبوب‌شان دور کرده‌اند؟ گناه کيست و چه کسي مقصر است که بازگشايي ورزشگاه آزادي هر روز به تعويق مي‌افتد و هيچ کسي حتي تلاشي براي اينکه خودش را پاسخگو بداند، نمي‌کند.

اگر مردم عشق‌شان به فوتبال را از دست مي‌دهند، اگر بي اعتمادي به وجود مي‌آيد و ثمره اين اتفاق هر روز دورتر شدن از زندگي روزمره است، مقصران آن مشخص هستند. مقصر کساني‌اند که بي عارتر از آن هستند که بتوانند کوچک‌ترين کارها را به درستي پيش ببرند. بازسازي ورزشگاه آزادي چرا بايد تبديل به يک پروژه بي پايان شود؟ ايراد کار کجاست که اين کار به پايان نمي‌رسد؟ آيا هدف عاصي کردن مردم است و دور کردن‌شان از فوتبال؟ اگر چنين است، مسير درست اين نيست و اين اشتباه دامنگير مي‌شود. فقط اي کاش که خيلي زود، دير نشود.