معناي صلوات فرستادنِ «خداوند و ملائکه و مؤمنين» بر نبي‌اکرم(ص) چيست؟

* استاد سيد محمدمهدي ميرباقري

اما صلوات ما براساس اين روايت، اقرار به اين مقامات است. باطن صلوات براي ما همين نکته است. وقتي انسان به مقامي اقرار مي‌کند يعني خود را ذيل آن مقام تعريف مي‌کند؛ نه اينکه فقط به زبان اقرار کند.

انبيا(ع) به مقامات چهارده معصوم(ع) ‌اقرار کرده‌اند. آيا اقرار آنها فقط به زبان بوده است و رسيدن به اين مقام بلند فقط با اقرار زباني برايشان به‌دست آمده است؟ اين اقرار يعني انسان خود را تحت مقامات آنها قرار دهد؛ وقتي ما صلوات مي‌فرستيم ، ظاهرش اين است که از خدا مي‌خواهيم صلواتش را بر او بفرستد و درجات او را بالا ببرد، اما باطنش اين است که ما خود را زيردست او تعريف مي‌کنيم، درجات او را مي‌پذيريم و اقرار مي‌کنيم که او شايسته است و ما پايين‌ دست او هستيم و اگر چيزي به ما برسد به برکت صلوات بر اوست؛ ازاين‌ رو اگر انسان خود را در طول معصوم تعريف کرد، درهاي ولايت معصوم به رويش باز
مي‌شود.

پس صلوات غير خداي متعال، عبارت است از: ورود به وادي ولايت همراه با اقرار، خشوع در مقابل مقامات ايشان. نبايد اشکال شود که اين کار شرک است؛ زيرا اگر اين کار شرک بود، اولين کسي که به ملائکه دستور به شرک داده، خداوند متعال است؛ اتفاقاً برخي که نمي‌خواهند در برابر پيامبر (ص)‌ و اهل‌ بيت ايشان(ع) تواضع کنند، معتقدند ابليس چون موحد بود، سجده نکرد!![ نظر برخي صوفيه] آنها ابليس را تطهير مي‌کنند و خداي متعال و ملائکه را تنقيص؛ يعني خداوند دستور به شرک داد، جناب جبرائيل و ميکائيل هم مشرک شدند و فقط ابليس مخلص و موحد ماند و سجده نکرد! اين سخنِ بسيار زشتي است. اميرالمؤمنين(ع) در توصيف ابليس، عکس اين سخن را مي‌فرمايند و او را «إِمَامُ الْمُتَعَصِّبِينَ وَ سَلَفُ الْمُسْتَكْبِرِينَ‏» توصيف مي‌کنند؛ ابليس را لعنت مي‌کنند که بر آدم(ع) سجده نکرد؛ حال، برخي معتقدند که او موحد بود و سجده نکرد!

وقتي خدا به ملائکه فرمود که به آدم(ع) سجده کنيد، با آنکه آدم(ع) در حجاب جسم بود، ملائکه بر او سجده کردند و باب معرفت خليفة‌الله برايشان باز
شد؛

معرفت خليفة‌‌الله، ‌باب ‌الله است؛ ابواب الهي بر آنها باز شد؛ بنابراين حضرت آدم(ع) ‌کجا و حضرت محمد(ص)‌ کجا! صلوات بر حضرت، خشوع بر پيامبر(ص)‌ و اهل‌ بيت ايشان(ع)، ابواب توحيد را به روي انسان باز مي‌کند.»