طاووس آل هاشم

بنا بر فرمايش پدر بزرگوارش، حضرت علي اکبر آينه تمام نماي جدش رسول خدا(ص) در ظاهر و باطن بود. (اللهم اشهد عليهم، فقد برز اليهم اشبه الناس خَلقاً و خُلقاً و منطقاً برسولک و کنّا اذا اشتقنا الي نبيک نظرنا اليه»:«خدايا گواه باش که شبيه‌ترين مردم به رسولت، در خلقت، اخلاق و گفتار، به سوي اين­ها رفت و هرگاه ما مشتاق پيامبرت مي‌شديم به او نگاه مي کرديم.)

سيماي مبارک او بسيار شبيه پيامبر(ص) بود. مورخين نقل کرده­‌اند؛ زماني که لشکر عمر سعد چهرة مبارک او را ديدند گفتند:«فتبارک الله احسن الخالقين» و گمان کردند پيامبر(ص) است که آمده است. لذا فرمود:

انا علي بن الحسين بن علي       

نحن و بيت الله أولي بالنبي

اما مهم­‌تر از شباهت خَلقي و منطقي که شباهتي مُلکي است، شباهت خُلقي او به رسول خدا(ص) است. همان خُلقي که خداي­‌تعالي «عظيم» توصيفش فرموده «وَ إِنَّک لَعَلي خُلُقٍ عَظِيمٍ»(قلم/4)

چه مي­‌توان از اين خُلق عظيم گفت، از چيزي که درکش هم براي ما سخت است. مي­‌ترسم هر چه بگويم، به جاي تعريف، موجب تنقيص و تنزّل آن حضرت شود. اما اين را مي­‌شود فهميد که اين خلق عظيم نتيجه يک ويژگي استثنايي است که حضرت علي اکبر داشته و آن ويژگي اين است که ايشان پنج امام معصوم(ع) را درک کرده و بالمباشرة  و مستقيم تعليم ديده و تربيت شده اين بزرگواران است، چون حضرت علي اکبر(ع) در سال 33 يا 36 هجري به دنيا آمده لذا جد بزرگوارش اميرالمؤمنين(عليه السلام) را درک کرده و از ايشان نقل حديث فرموده است. علاوه بر اين، امام مجتبي، پدر بزرگوارش امام حسين، برادر بزرگوارش امام سجاد و امام باقر عليهم­‌السلام را نيز درک فرموده است. اين مسأله براي کسي مثل حضرت علي اکبر که ظرفيت و قابليت بسيار بالايي داشته، يک موهبت عظيم و استثنايي است که با بهره­گيري از همين موهبت، علي بن الحسين مقام و مرتبه منحصر به فردي در بين بني‌هاشم و بين شهداي کربلا پيدا نموده است. از همين رو خداي­ تعالي در زيارت عاشورا بعد از سلام به پدر بزرگوارش سلام به خصوصي به ايشان اختصاص داده است که عرض مي­کنيم: «السلام علي الحسين و علي علي بن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين»

حضرت علي‌اکبر نخستين شهيد بني‌هاشم در روز عاشورا بود و در زيارت شهداي معروفه نيز آمده است:السَّلامُ عليكَ يا اوّل قتيل مِن نَسل خَيْر سليل من سلالة ابراهيم.(منتهي الآمال، ج 1، ص 375)

در حملة نخست به سپاه دشمن، گاه به جناح راست و گاه به چپ و گاه به قلب سپاه کوفه حمله مي‌برد. هيچ گروهي تاب مقاومتش را نداشت. از وسط ميدان، به ديدار محبوبش، پدر عزيزش برگشت. با پدر از تشنگي و سنگيني حديد (جوشن) گفت. با خوشحالي از بشارت امام به ملاقات با پيامبر، به ميدان بازگشت. (او شبيه‌ترين مردم به پيامبر بود) با شجاعت و قوت با دشمن پيکار مي­‌کرد. آن­ها را  درمانده کرده بود. گويي علي مرتضي(ع) به ميدان رزم آمده است! تعداد کشتگان دشمن به دست او به حدود دويست نفر رسيد.

ناگاه مُرّةُ بن مُنقذ عبدي گفت: «گناهان عرب بر گردن من باشد اگر پدرش را به عزاي او ننشانم.» شمشيري بر فرق علي اکبر زد که اين ضربه او را بي­تاب کرد. ديگران نيز بر او حمله‌ور شدند و با شمشير او را قطعه قطعه کردند.(فقطَّعوه بسيوفهم إرباً إرباً!) 

السلام عليک ايها الصديق الطيب الزکي الحبيب المقرب وابن ريحانةِ رسول الله... و جَعَلَکَ مِن اهل البيت الذين اذهب الله عنهم الرجس و طهرهم تطهيراً...