شکست پروژه جوان‌گرايي در واليبال ايران

پياتزا در دومين سال حضورش روي نيمکت ايران، تغيير نسل را با شيبي تند دنبال کرد و درحالي‌که مي‌شد نفراتي مانند ميلاد عبادي‌پور، سيدمحمد موسوي، امير غفور و آرمان صالحي در تيم ملي حضور داشته باشند و دوستداران و علاقه‌مندان واليبال هم دنبال آن بودند، حضورشان ميسر نشد. بسياري از علاقه‌مندان انتظار داشتند اين جوان‌گرايي تدريجي‌تر انجام شود و چند بازيکن باتجربه در کنار نسل جديد باقي بمانند تا تيم در مسابقات بزرگ از تجربه آنها استفاده کند.

تصميم پياتزا البته به معناي بي‌استعداد بودن نسل جديد نيست. بازيکناني مانند پوريا حسين‌خانزاده، مرتضي شريفي، علي حق‌پرست و محمد ولي‌زاده نشان دادند که ظرفيت تبديل‌شدن به مهره‌هاي مهم آينده واليبال ايران را دارند. مشکل اما در لحظاتي بود که تيم به تجربه نياز داشت؛ جايي که چند امتياز حساس از دست رفت و برتري‌هاي به‌دست‌آمده حفظ نشد. موضوعي که خود پياتزا نيز در مقاطع مختلف از آن گلايه کرد.

جوان‌گرايي شمشير دو لبه است؛ اگر درست و مرحله‌به‌مرحله اجرا شود، مي‌تواند تيمي بسازد که سال‌ها براي واليبال ايران نتيجه بگيرد، اما اگر تمام بار يک تيم جوان روي دوش خودش گذاشته شود، هزينه آن مي‌تواند در مسابقات بزرگ نمايان شود. سؤال اصلي همين‌جاست؛ آيا براي ساختن آينده، لازم بود تجربه تا اين اندازه از تيم ملي فاصله بگيرد؟

از سوي ديگر، نمي‌توان تمام مشکلات فصل را به جوان‌گرايي نسبت داد. تيم ملي در بخش‌هايي از مسابقات نشان داد از نظر فني توانايي رقابت با حريفان قدرتمند را دارد و حتي در قهرماني آسيا تا فينال پيش رفت، اما در نهايت نتوانست از فرصت‌هايش استفاده کند؛ بنابراين بحث اصلي، کنارگذاشتن جوان‌ها نيست؛ بلکه چگونگي ترکيب استعدادهاي تازه با تجربه‌اي است که مي‌توانست در لحظات حساس به کمک تيم بيايد.

حالا مهم‌ترين تصميم با فدراسيون واليبال است. بايد مشخص شود اين پروژه با همين رويکرد ادامه پيدا مي‌کند يا تغييراتي در سياست‌هاي فني تيم ملي شکل خواهد گرفت. در کنار اين موضوع، آينده حضور پياتزا نيز باتوجه‌به اتفاقات و صحبت‌هاي اخير در هاله‌اي از ابهام قرار دارد و اگر همکاري دو طرف به پايان برسد، سرمربي بعدي بايد درباره ادامه مسير جوان‌گرايي و بازگرداندن بخشي از تجربه به تيم ملي تصميم بگيرد.

واليبال ايران حالا در نقطه‌اي حساس قرار دارد؛ نسل جديد فرصت مي‌خواهد، اما تيم ملي هم نمي‌تواند هميشه هزينه اين تجربه‌اندوزي را با ازدست‌دادن جام و سهميه المپيک پرداخت کند. هنر فدراسيون در فصل آينده اين خواهد بود که ميان ساختن آينده و نتيجه‌گرفتن در امروز تعادل ايجاد کند.