سايه قراردادهاي چند ده ميلياردي روي ذهن بازيکن تيم‌ملي

به گزارش فارس، اين روزها چنين دغدغه‌اي در واليبال ايران نيز مطرح شده است. تيم ملي ليگ ملت‌هاي 2026 را با نتايجي پايين‌تر از انتظار به پايان رساند؛ تيمي که اگرچه نشانه‌هايي از پيشرفت داشت، اما اشتباهات فردي، افت‌هاي ناگهاني در جريان مسابقات و از دست دادن تمرکز در امتيازات حساس، بارها مورد انتقاد کارشناسان قرار گرفت. حتي روبرتو پياتزا نيز بارها به اين موضوع اشاره کرد که تيمش در مقاطع حساس مسابقه از نظر ذهني خيلي زود از هم مي‌پاشد.

ميلاد تقوي، رئيس فدراسيون واليبال، نيز با تأييد اين مسئله، ريشه بخشي از مشکلات را در مسائل روحي و رواني دانست و گفت: «خيلي از مشکلات شخصي است و نمي‌توانم بازگو کنم، چرا که بار اضافه به تيم ملي و خودمان وارد مي‌کنيم. همان‌طور که پياتزا گفت خيلي زود وا مي‌دهيم که قطعا علت آن روحي و رواني است. من اصرار دارم که بچه‌ها در جريان مسابقات از فضاي مجازي دور باشند، اما نمي‌توانيم 24 ساعت آنها را کنترل کنيم.»

اما مهم‌ترين بخش صحبت‌هاي رئيس فدراسيون، شايد اشاره به موضوعي بود که سال‌هاست در ورزش حرفه‌اي جهان درباره آن بحث مي‌شود؛ تأثير قراردادهاي سنگين باشگاهي بر ذهنيت بازيکنان در تيم ملي.

تقوي در اين باره گفت: «وقتي بازيکني قبل از ليگ ملت‌ها قرارداد 20 يا 25 ميلياردي مي‌بندد، ناخودآگاه به اين فکر مي‌کند که مصدوم نشود تا قراردادش به هم نخورد. اين موضوع مهمي است که بايد روي ميز ما براي بررسي باشد.»

اين نگراني، البته مختص واليبال ايران نيست. در فوتبال اروپا نيز بارها ديده شده بازيکناني که در آستانه انتقال‌هاي بزرگ يا پس از امضاي قراردادهاي چند ده ميليون يورويي قرار دارند، با احتياط بيشتري در ديدارهاي ملي حاضر مي‌شوند. نمونه‌هاي متعددي از انصراف بازيکنان از اردوهاي ملي به دليل نگراني‌هاي پزشکي يا توصيه باشگاه‌ها وجود داشته و همين مسئله همواره محل اختلاف ميان باشگاه‌ها و فدراسيون‌ها بوده است. در بسکتبال NBA نيز بسياري از ستاره‌ها به دليل نگراني از مصدوميت، حضور در برخي رقابت‌هاي ملي يا تورنمنت‌هاي تابستاني را محدود کرده‌اند.

البته اين به معناي کم‌کاري عمدي بازيکنان نيست. هيچ ورزشکاري دوست ندارد با پيراهن تيم ملي ناکام باشد، اما واقعيت اين است که ذهن انسان در برابر امنيت شغلي و آينده مالي واکنش نشان مي‌دهد. وقتي يک مصدوميت مي‌تواند قرارداد چند ده ميلياردي را به خطر بيندازد، کنترل اين نگراني کار ساده‌اي نيست و دقيقاً به همين دليل است که در ورزش حرفه‌اي دنيا، روان‌شناس ورزشي و برنامه‌هاي ذهني به اندازه تمرينات فني اهميت پيدا کرده‌اند.

از سوي ديگر، صحبت‌هاي تقوي درباره دوري از فضاي مجازي نيز بي‌دليل نيست. در سال‌هاي اخير بسياري از تيم‌هاي ملي جهان، از جمله در فوتبال و واليبال، محدوديت‌هايي براي استفاده از شبکه‌هاي اجتماعي در زمان مسابقات اعمال کرده‌اند؛ زيرا فشار افکار عمومي، انتقادها و حتي توهين‌ها مي‌تواند تمرکز ورزشکار را به شدت تحت تأثير قرار دهد. وقتي بازيکني پس از هر مسابقه با موجي از قضاوت‌ها روبه‌رو مي‌شود، حفظ آرامش ذهني دشوارتر خواهد شد.

واليبال ايران امروز بيش از هر چيز به بازسازي ذهني نياز دارد. تيمي که ميانگين سني پاييني دارد، از نظر فني ظرفيت رشد قابل توجهي نشان داده، اما براي عبور از لحظات بحراني مسابقات هنوز به بلوغ ذهني نرسيده است. اگر قرار باشد اين نسل در قهرماني‌ آسيا، بازي‌هاي آسيايي، قهرماني جهان و در نهايت المپيک نتايج متفاوتي رقم بزند، حل اين چالش‌ها بايد در اولويت کادر فني و فدراسيون باشد.

شايد مهم‌ترين پيام صحبت‌هاي تقوي نيز همين باشد؛ اينکه موفقيت تيم ملي فقط با تمرين بيشتر يا تغييرات تاکتيکي به دست نمي‌آيد. تا زماني که دغدغه‌هاي ذهني، فشار فضاي مجازي و نگراني از آينده مالي بازيکنان مديريت نشود، نمي‌توان انتظار داشت استعدادهاي واليبال ايران در حساس‌ترين لحظات، بهترين نسخه خود را روي زمين به نمايش بگذارند.