در بحرين همه چيز مجاز است جز شعائر شيعيان

اما هنگامي که جشن‌هاي فسق و غريب و بيگانه با جامعه بحرين برپا مي‌شود، سکوت مي‌کند، بلکه آن‌ها را در چارچوب قاعده‌ي «گشايش و انفتاح» که جز اين نمي‌شناسد، تسهيل مي‌کند.

انگيزه اين سخن، آنچه اخيراً در بحرين با برگزاري جشنواره فيلم‌هاي انيميشن ژاپني در مجتمع «الدانة» براي سومين سال پياپي شاهد بوديم، است.

تصاوير و مشاهدات نمايش داده شده، اشکال غريب و لباس‌هاي غريب‌تري را نشان مي‌داد که بحرين پيش از اين با آن‌ها آشنايي نداشت. طبيعتاً رسانه‌هاي دولتي نيز اين «رويداد» را به عنوان محلي براي تبادل فرهنگ‌ها و گشايش بر روي ديگران پوشش مي‌دادند.

دولت اجازه مي‌دهد فرهنگ‌هاي غربي که با جامعه اصيل بحرين ناسازگار هستند، به بهانه‌ي تسامح و باز بودن، به جامعه هجوم بياورند، اما در عين حال، عليه شعائر اسلامي که با تاريخ صدها ساله اسلاميِ بحرين گره خورده است، جنگ راه مي‌اندازد و با عالمان ديني که امنيت هيچ‌کس را در کهکشان تهديد نمي‌کنند، با زبان نفرت و زندان برخورد مي‌کند.

بنابراين مشکل، در «گشايش» يا استقبال از فرهنگ‌ها و برگزاري رويدادهاي اجتماعي نيست؛ بلکه مشکل در اين «گشايشِ گزينشي» است که درهاي خود را به روي هر آنچه مورد نظر قدرت است باز مي‌کند، اما در برابر شعائر يک قشر اصيل از فرزندان اين سرزمين، درها را مي‌بندد. پس اين چه تسامحي است که براي رويدادهاي بيگانه وسعت دارد اما براي يک مجلس عزاي ساده تنگ است؟ و اين چه گشايشي است که از مظاهر و لباس‌هايي که جامعه هرگز با آن‌ها آشنا نبوده استقبال مي‌کند، اما وقتي بحريني‌ها پرچم‌هاي حسيني خود را بلند مي‌کنند و شعائر موروثي‌شان را برگزار مي‌کنند، دستگاه‌هاي خود را بسيج مي‌کند؟

اگر دولت واقعاً به گشايش و تسامح باور دارد، بايد از برخورد با شعائر شيعي به عنوان يک «مسئله امنيتي» دست بردارد و اگر به تسامح باور دارد، بايد از تبديل کردن منبر حسيني، حسينيه، مداح و خطيب به پرونده‌هاي امنيتي که مستلزم احضار، بازجويي و زندان است، دست بکشد.

اما اينکه هر چيزي که از خارج مي‌آيد «فرهنگ» تلقي شود و هر چيزي که از حافظه مذهبي بحريني‌ها برمي‌آيد «خطر» قلمداد شود، اين سياستِ گشايش نيست؛ بلکه سياستِ «گزينش طايفه‌اي» تحت پوششِ گشايش است.