به خاطر گنج از ويرانه محافظت مي‌کنند!

در روايات در کافي شريف فرمودند که هر صبح و شب اين فراز آخر دعاي ابوحمزه را بخوانيد:

«اللَّهُمَ انّى أَسْئَلُكَ  ايماناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبى وَ يَقيناً حَتّى أَعْلَمَ أنَّهُ لايُصيبُنى الّا ما كَتَبْتَ لى وَ رِضىً بِما قَسَمْتَ لى»

يعني؛ خدايا من از تو ايماني مي‌خواهم که به واسطه آن ايمان، تو مباشر قلب من باشي و به سبب آن ايمان و يقين، از تو مي خواهم که بدانم هيچ چيزي به من نمي‌رسد الا آن چيزي که تو براي من نوشته‌اي و بعد از اين، به هر چه که تو نوشتي راضي باشم. ديگر بالاتر از اين نمي‌شود که انسان قلبش در دست حضرت حق باشد و حضرت حق مباشر اين قلب بشود و انسان به يک نقطه اي برسد و يقيني پيدا کند که بداند هرچه به او مي‌رسد از طرف خداي متعال است و به هرچه که از طرف خاي متعال به او مي‌رسد، راضي باشد.

اين قسمت اول دعا «اللَّهُمَ انّى أَسْئَلُكَ  ايماناً تُباشِرُ» را چند جور معنا کردند؛ مرحوم علامه مجلسي در «مرآت العقول» چندين معنا بر اين جمله دارند. شايد بهترين معنايي که ذکر مي‌کنند اين است که مي‌گويند خرابه قيمتي ندارد ولي وقتي گنج در آن باشد، به خاطر گنج از آن محافظت ميشود. در دعا مي‌گوييد يک ايماني به من بده که تو مباشر قلب من بشوي، اگر در قلب انسان نور امام و نور الهي آمد، خداي متعال مباشر اين قلب مي‌شود «قَلْبُ الْمُؤْمِنِ بَيْنَ إِصْبَعَيْنِ مِنْ أَصَابِعِ الرَّحْمَن» ديگر با سرانگشت حضرت حق اين قلب کار مي‌کند. اين قلب مي‌شود عرش الرحمن، مستقر فرماندهي خداي متعال مي‌شود.

قلبي که مؤمن است، خداي متعال بر آن فرمان مي‌راند، به هر اندازه اي که به آن حکومت بدهند. يک بار مي‌بينيد محدود است و قواي خودش در اختيارش است. البته قواي خود مؤمن هم خيلي قواي فوق‌العاده‌اي است. يک بار هم مي‌بينيد که يک حکومت گسترده تري دارد. اگر به اين قلب حکومت دادند، هر کجا که کار مي کند عرش‌الرحمن است. چرا که خداي متعال در آن فرمان مي‌دهد. اگر در قلبي ايمان و نور و حب و ولايت امام آمد، اين قلب عرش‌الرحمن مي‌شود. با سرانگشت حضرت حق و با خوف و اميد الهي حرکت مي‌کند. اين قلب مي‌شود قلبي که خداي متعال نگهبان اوست. آن وقت اين قلب خيلي محترم مي‌شود. اين همراهي با امام کار انسان را به جايي مي‌رساند که خود خداي متعال مراقب اين امانت محفوظه مي شود «وَ الْأَمَانَةُ الْمَحْفُوظَة» ولايت امام امانت محفوظه است و اگر به قلبي عطا شد اين قلب تحت‌الحفظ و تحت‌الحمايه مي‌شود و در نتيجه خود خداي متعال محافظ اين قلب مي‌شود.

* سيد محمد مهدي ميرباقري