ايران جان ...

بامن بخوان، با من بخوان، بامن بخوان: ايران

ايرانِ عشق، ايرانِ دل، ايرانِ جان، ايران

ما قطعه هاي پازلي هستيم که بي هم

اُفتد - زبانم لال - دست اين و آن ايران

تبريز، ميهن مي شود با بم اگر باشد

ايلام، خواهد شد کنار زاهدان ايران

البرز اگر با زاگرس باشد، از اين خاک است

کارون کنارِ زنده‌رودِ اصفهان، ايران

توفان نصيب دشمن و ماهي نصيب دوست

دريايي از خشم است و موجي مهربان، ايران

در اولين خوان مانده‌ها! ما را مترسانيد 

هفتاد دفعه رد شده از هفت خوان، ايران

عمر تلاويو اي مترسک کمتر از قرن است

از باستان بوده، بفهم! از باستان، ايران

از رستم و گردآفريد و کاوه و آرش

تا حاج قاسم، پر شده از پهلوان ايران

از سربداران تا قيام جنگل و دلوار

دارد هزاران در هزاران پاسبان ايران

از قوم سلمانيم و سربازان موعوديم

آماده باش! اينک تويي و امتحان ايران!

تا قله راهي نيست، اين را پير ما فرمود

از بام دنيا پخش خواهد شد اذان، ايران!

ديو سفيد از غار نه، از کاخ مي آيد

خنجر بکش تا که شود خونش روان، ايران!

سگ‌هاي هاري گرد تو اي شير مي.گردند

بايد سري بيرون کني از آشيان، ايران!

يک غُرّشت کافي‌ست تا سگ‌ها پس از وق وق

عوعو کنند و هي دهندت دُم تکان، ايران!

تنها نه چشم مردم دنيا به دست توست

آوازه ات پيچيده تا هفت آسمان، ايران!

خيام و خوارزمي و حافظ، بوعلي، رازي

هرگز نداري همطرازي در جهان، ايران!

شد شالِ گيلان روي دوشِ استوارت سبز

وقتي شدي آل علي را ميزبان، ايران!

هر گوشه‌اي از خاک پاکت بقعه‌اي از نور

هر يک‌ به رنگي تا شوي رنگين کمان، ايران!

خورشيدِ مشهد يار و ماهِ قم نگهدارت

دستان اين دو بر سرت چتر امان، ايران!

با اجنبي همسفره‌گي؟ هرگز! ولو يک عمر

سهمم شود در خاک تو يک لقمه نان، ايران!

من با تو مي‌مانم که مي‌مانم که مي مانم

با من بمان، با من بمان، با من بمان، ايران!