افشاي رقم قرارداد چند بازيکن فوتبال ايران

در اين ميان، نه‌تنها مديران اين باشگاه‌ها تمايل بيشتري به استفاده از ظرفيت بازيکنان خارجي نشان داده‌اند، بلکه بخش قابل توجهي از هواداران نيز خواهان حضور پررنگ‌تر لژيونرها در ترکيب تيم‌هاي محبوب خود هستند؛ موضوعي که نشان مي‌دهد اقبال به جذب بازيکنان خارجي در ليگ برتر همچنان رو به افزايش است.

سايت «eurasia.football» در اين رابطه نوشت: در نقل‌وانتقالات زمستاني، چندين بازيکن خارجي باکيفيت با وجود شرايط موجود در ايران، پيشنهاد باشگاه‌هاي ايراني را پذيرفتند.

تصميم ايگور سرگيف مهاجم ازبکستاني، براي رد پيشنهاد باشگاه روسي کريليا سووتوف و پيوستن به پرسپوليس يکي از پرهوادارترين و پرافتخارترين باشگاه‌هاي کشور اين پرسش را مطرح کرد که آيا ليگ برتر ايران مي‌تواند بر انتقال به اروپا برتري داشته باشد؟ اين مهاجم 32 ساله تيم ملي ازبکستان در آستانه جام جهاني قرار دارد و به احتمال زياد در اين رقابت‌ها حضور خواهد داشت؛ بنابراين انتقال به ايران، از نظر تئوريک مي‌توانست مسير او را پيچيده کند.

با اين حال، سرگيف نه اولين و نه آخرين بازيکن خارجي است که مسيري را انتخاب مي‌کند که بسياري آن را پرريسک و ورود به ليگي نسبتاً ناآشنا مي‌دانند.

در سال‌هاي گذشته ايران ستاره‌هاي نامداري را جذب کرد. اغلب بازيکنان باتجربه‌اي که سابقه حضور در ليگ‌هاي معتبر اروپايي داشتند از جمله استيون انزونزي، مانوئل فرناندز، سرژ اوريه و وسام بن‌يدر. جذابيت اصلي براي خارجي‌ها معمولاً مسائل مالي بوده است.

در حال حاضر اما باشگاه‌هاي ايراني ديگر نام‌هاي بزرگ و پرزرق‌وبرق را در اختيار ندارند و اثر تبليغاتي آن جذب‌ها کوتاه‌مدت بود. بنابراين سياست جذب به سمت گزينه‌هاي قابل پيش‌بيني‌تر و کم‌حاشيه‌تر تغيير کرده است. در کنار سرگيف، بازيکناني کمتر شناخته‌شده از پاراگوئه، برزيل، کره‌جنوبي و گابن نيز در نقل و انتقالات زمستاني به ايران
آمدند.

اکنون 41 بازيکن خارجي در ليگ ثبت شده‌اند؛ از جمله هشت نفر از آسياي مرکزي که پنج نفرشان ازبک هستند. همچنين هشت بازيکن از کشورهاي يوگسلاوي سابق و دو آلبانيايي. بالکان و آسياي مرکزي به منابع اصلي جذب بازيکن تبديل شده‌اند و حتي براي اين گروه‌ها نيز باشگاه‌هاي ايراني حاضرند مبالغ قابل توجهي پرداخت کنند.

گزارش‌ها حاکي است پرسپوليس براي قراردادي 18 ماهه بيش از يک ميليون دلار به سرگيف پيشنهاد داده؛ رقمي که باشگاه روس حاضر به پرداخت آن نبود. وضعيت مشابهي در انتقال رستم آشورماتوف، مدافع ازبک، رخ داد.

روبين کازان تابستان گذشته او را با 500 هزار يورو به استقلال تهران فروخت؛ جايي که گفته مي‌شود ماهانه تا 50 هزار دلار دريافت مي‌کند، در حالي که در کازان حدود 15 هزار دلار مي‌گرفت.

اوستون ارونوف که در حال حاضر گران‌ترين بازيکن خارجي ليگ ايران محسوب مي‌شود، دستمزد بالاتري هم دريافت مي‌کند. با اين حال همه وسوسه نمي‌شوند؛ خوجي‌اکبر عليجانوف مدافع پاختاکور، پيشنهاد يک ميليون دلاري پرسپوليس را رد کرد و ترجيح داد در ازبکستان بماند.

خارج از ايران و ازبکستان جايي که به دليل محدوديت سهميه خارجي‌ها و کمبود استعداد نخبه داخلي دستمزدها در حال افزايش است کمتر ليگي مي‌تواند چنين شرايط مالي‌اي ارائه دهد.

ساختار دستمزدي ليگ ايران بسيار نامتوازن است؛ در تيم‌هاي کوچک، بازيکنان داخلي ممکن است از حدود 3 هزار دلار در ماه شروع کنند، در حالي که ستاره‌هاي تيم‌هاي بزرگ و ملي‌پوشان بيش از يک ميليون دلار در سال درآمد دارند. براي خارجي‌ها، پيشنهادها معمولاً از ماهي 10 هزار دلار آغاز مي‌شود.

مدل مالي باشگاه‌ها تا حد زيادي متکي بر نهادهاي دولتي و شرکت‌هاي وابسته در بخش‌هاي نفت، صنعت و ... است. يکي از استثناها تراکتور تبريز است که به‌صورت خصوصي اداره مي‌شود و سياست جذب مستقل‌تري دارد. اين تيم در حال حاضر چهار بازيکن کروات، يک صرب و يک آلبانيايي در اختيار دارد و هدايتش بر عهده دراگان اسکوچيچ سرمربي کروات است.

سهميه بازيکنان خارجي در ايران سخت‌گيرانه است. 6 بازيکن غيرآسيايي به‌علاوه يک آسيايي اما همه باشگاه‌ها حتي همين ظرفيت را هم پر نمي‌کنند. بسياري ترجيح مي‌دهند تنها در صورت برتري واضح بازيکن خارجي نسبت به گزينه‌هاي داخلي هزينه کنند.

زيرساخت‌ها همچنان نقطه‌ضعف اصلي ليگ محسوب مي‌شود. تعداد ورزشگاه‌هاي استاندارد محدود است، کيفيت زمين‌ها مورد انتقاد قرار مي‌گيرد و ورزشگاه اصلي تهران مدت‌هاست در حال بازسازي است.

به همين دليل حتي دربي استقلال و پرسپوليس نيز گاهي به شهرهاي ديگر منتقل شده است. فراتر از مسائل مالي و زيرساختي، موضوع امنيت نيز براي بازيکنان خارجي اهميت دارد.

کووا تيلاوپور مقايسه ليگ ايران با ليگ برتر روسيه را نادرست مي‌داند؛ از نظر زيرساخت، کيفيت فني و توان مالي قابل قياس نيستند. تصور اينکه پرسپوليس بتواند 10 تا 20 ميليون يورو براي يک انتقال هزينه کند و سالانه چند ميليون يورو دستمزد بدهد، دشوار است. ايران براي جذب يک ستاره بزرگ ناچار به پرداخت مبالغي فراتر از ارزش واقعي خواهد بود.

طبق داده‌هاي ترانسفرمارکت، گران‌ترين خريد تاريخ فوتبال ايران انتقال 2.2 ميليون يورويي آندرانيک تيموريان به استقلال در سال 2013 بوده است.

اکثريت بازيکنان ايراني به دنبال لژيونر شدن هستند از جمله در روسيه، جايي که باشگاه‌ها به‌دنبال «سردار آزمون بعدي» مي‌گردند؛ نمونه نادري از بازيکن ايراني که در خارج موفق شد. برخي باشگاه‌هاي روس نيز از فروش مجدد بازيکنان ايراني سود برده‌اند.

به گفته تيلاوپور، تقريباً هيچ فوتباليست روسي تاکنون در ليگ ايران بازي نکرده است: اين واضح‌ترين پاسخ به کساني است که سعي مي‌کنند دو ليگ را با هم مقايسه کنند.

منبع: مهر