از آنجايي که ويروسها در همه جا يافت ميشوند، مصرف اتفاقي آنها توسط ارگانيسمها اجتناب ناپذير است اما جان دلانگ(John DeLong) در دانشگاه نبراسکا-لينکلن(Nebraska-Lincoln) ميخواست بفهمد که آيا ميکروبها به طور فعال ويروسها را ميخورند يا خير و آيا چنين رژيم غذايي ميتواند از رشد فيزيولوژيکي و رشد جوامع ميکروبي حمايت کند يا خير.
دلانگ ميگويد: ويروسها از مواد بسيار خوبي تشکيل شدهاند: اسيدهاي نوکلئيک، مقدار زيادي نيتروژن و فسفر در ويروسها وجود دارد. همه موجودات دلشان ميخواهد اين ترکيبات را مصرف کنند. بسياري از ارگانيسمها هر چيزي را که به دست بياورند ميخورند. مطمئناً موجوداتي وجود دارند که آموختهاند چگونه اين مواد خام واقعا خوب را بخورد.
براي آزمايش اين فرضيه، دلانگ و تيمش نمونههايي از آب حوضچه جمعآوري کردند، ميکروبهاي مختلف را جدا کردند و سپس مقادير زيادي کلروويروس، ساکن آب شيرين که جلبکهاي سبز را آلوده ميکنند، به آن اضافه کردند. در چند روز بعدي، آنها اندازهي جوامع ويروسها و ساير ميکروبها را رديابي کردند تا ببينند آيا ميکروبها ويروس را ميخورند يا خير.
به نظر ميرسيد يک ميکروب خاص ويروسها را ميخورد. اين ميکروب مژکدار، هالتريا(Halteria) نام دارد. در نمونههاي آبي که هيچ منبع غذايي ديگري براي مژکداران وجود نداشت، جمعيت هالتريا در عرض دو روز حدود 15 برابر افزايش يافت، در حالي که سطح کلروويروس 100 برابر کاهش يافت. در نمونههاي کنترل بدون حضور ويروس، هالتريا اصلا رشد نکرد.
در آزمايشهاي بعدي، محققان دياناي کلروويروس را با رنگ فلورسنت برچسبگذاري کردند و دريافتند که سلولهاي هالتريا به سرعت شروع به درخشيدن ميکنند. اين به تاييد اين فرضيه که هالتريا واقعا ويروس را ميخورد، کمک کرد.
اين آزمايشها نشان ميدهد که اصطلاح تازه ابداع شده «virovory» اکنون ميتواند جاي خود را در ميان لغاتي همچون گياهخواران، گوشتخواران و همهچيزخواران باز کند و هالتريا تبديل به اولين موجود ويروسخوار شناخته شده ميشود. اگرچه بعيد به نظر ميرسد که اين تنها مورد از موجودات ويروسخوار در جهان باشد و محققان قصد دارند به بررسي اين پديده، از جمله اثرات آن بر شبکههاي غذايي و سيستمهاي بزرگتر مانند چرخه کربن ادامه دهند.
اظهار نظر 0
روزنامه به دیدگاه شما نیازمند است،از نظراتتون روی موضوعات پیشوازی خواهیم کرد.