هويت تبريز در محاصره حاشيه‌ها؛ مسئولان کجا ايستاده‌اند؟

اگر حواشي رويدادها و آثار يکي دو ماه اخير در حوزه فرهنگ و هنر و البته تا حدودي سياست تبريز را کنار هم بگذاريم، نمي‌توان از کنار يک واقعيت به‌سادگي عبور کرد؛ نشانه‌هايي از تلاش يک جريان براي تغيير تدريجي هنجارها و استحاله فرهنگي در تبريز ديده مي‌شود.

شرايط جنگي و فضاي ويژه کشور نيز ظاهراً از نگاه برخي، به فرصتي براي پيشبرد اين برنامه‌ها تبديل شده است؛ چراکه مي‌دانند اولويت نخست بسياري از دغدغه‌مندان و دلسوزان کشور در اين مقطع، حفظ انسجام ملي و جلوگيري از ايجاد شکاف اجتماعي است. همين مسأله شايد موجب شده برخي جريان‌ها با جسارت بيشتري مرزهاي فرهنگي جامعه را به چالش بکشند و تلاش کنند برخي ناهنجاري‌ها را به‌تدريج عادي و هنجار جلوه دهند.

اينکه برخي جريان‌هاي فکري سال‌ها مترصد چنين فرصتي بوده‌اند، شايد چندان عجيب نباشد؛ اما آنچه محل پرسش است، نقش برخي کارگزاران دولتي در همراهي، تسهيل يا سکوت در برابر اين روندهاست. چه بخواهند و چه نخواهند، نتيجه عملکرد آنان مي‌تواند در خدمت چنين جرياني قرار
گيرد.

از سوي ديگر، سال‌هاست گعده‌اي محفلي با عنوان «توسعه» در استان شکل گرفته است. انتظار طبيعي از جرياني که خود را با نام «توسعه» معرفي مي‌کند اين است که درباره برنامه‌هاي توسعه‌اي استان، اقتصاد، زيرساخت، سرمايه‌گذاري و مسير پيشرفت آذربايجان‌شرقي سخن بگويد؛ به‌ويژه در شرايطي که رئيس‌جمهور از آذربايجان برخاسته و فرصت‌هاي تازه‌اي براي توسعه استان فراهم شده است.

اما ورود اين جريان به عرصه فرهنگ و هنر و عبور از حوزه‌اي که عنوان و ادعاي اصلي آن «توسعه» بوده، اين پرسش را ايجاد مي‌کند که قرار است چه اتفاقي در اين ميدان رقم بخورد؟

اين همان جرياني است که در دولت شهيد رئيسي، به بهانه‌هاي مختلف مطالبه توسعه استان را مطرح مي‌کرد؛ اما در هشت سال دولت روحاني، کمتر شاهد چنين مطالبه‌گري پررنگي از سوي آنان بوديم. حالا نيز اگر دغدغه توسعه استان دارند، انتظار مي‌رود به جاي ورود محفلي به حوزه‌هاي حساس فرهنگي، درباره برنامه‌هاي مشخص خود براي توسعه آذربايجان‌شرقي شفاف سخن بگويند.

از دولتمردان استاني نيز انتظار مي‌رود اگر حقيقتاً دغدغه وفاق و انسجام ملي دارند، در کنار حفظ اين انسجام، از ارزش‌ها، هنجارها و حساسيت‌هاي فرهنگي جامعه نيز صيانت کنند.

نمي‌شود نسبت به يک نقد درباره رئيس‌جمهور برآشفت و خواستار ورود مدعي‌العموم شد، اما در برابر اتفاقاتي که به باور بخش قابل توجهي از جامعه، به جايگاه و شأن نمادهاي ديني توهين يا بي‌حرمتي مي‌کند، سکوت کرد.

نمي‌شود از «وفاق» سخن گفت، اما همزمان با تشويق يا تقويت ساختارشکنان فرهنگي، دل بخش قابل توجهي از مردم را آزرد.

وفاق، بدون احترام به باورها و ارزش‌هاي جامعه، به يک شعار تهي تبديل مي‌شود.

تبريز، به تعبير رهبر شهيد انقلاب، شهر غيرت، شهر دين، شهر ايستادگي و شهر مقاومت است. اين شهر پيشينه‌اي دارد که نمي‌توان آن را با چند رويداد و برنامه فرهنگي از مسير تاريخي و هويتي خود جدا کرد.

آنچه در يکي دو ماه اخير در برخي عرصه‌هاي فرهنگي و هنري تبريز رخ داده، دست‌کم اين هشدار را جدي‌تر از گذشته مطرح کرده است که نبايد از کنار تغييرات فرهنگي و عادي‌سازي تدريجي برخي رفتارها بي‌تفاوت عبور کرد.

آقايان!

اگر تبريز را همان شهر غيرت، دين، ايستادگي و مقاومت مي‌دانيد، براي صيانت از هويت اين شهر، امروز بايد بيش از هميشه هوشيار بود.

به خود بياييد؛ تبريز را نبايد از هويت خود جدا کرد.

منبع: خبرگزاري فارس