عبوديت خدا بزرگ‌ترين شاخصه يک انسان است

ماه رمضان فرصت مغنتمي است براي تعبد

اين فرصت‌ها، فرصت ماه شعبان، فرصت ماه رمضان، فرصت ماه رجب فرصت‌هاي مغتنمي است، به خصوص براي ما و شما مسئولان. در نظام اسلامي، جوهر اصلي جامعه‌ اسلامي عبارت است از تعبّد، ايمان و عمل صالح آحاد ملّت. آن چيزي که موجب مي‌شود که ملائکه‌ الهي به آحاد بشر بگويند «نَحنُ اَولِيآؤُکم فِي الحَيوةِ الدُّنيا وَ فِي الأخِرَة» ما، هم در دنيا با شما هم‌پيوند و هم‌دستيم، هم در آخرت و خيلي مهم اين است: ايمان، تعبّد و عمل صالح در آحاد مردم، منتها مسئولان به‌طور مضاعف به اين خطاب مخاطبند.

 هرچه مسئوليت سنگين‌تر است، اين خطاب هم نسبت به او شديدتر و سخت‌تر و سنگين‌تر است. بايد اين را در خودمان ايجاد کنيم، يعني نمايندگي مجلس، مسئوليت در دولت، مسئوليت در نيروهاي مسلّح، مسئوليت در قوّه‌ قضائيه چيزهايي است که اوّلين وظيفه‌اي که به ما متوجّه مي‌کند عبارت باشد از وظيفه‌ ايجاد ارتباط و اتّصال محکم‌تر با خداي متعال، ايجاد بندگي خالص‌تر و بهتر، از اين نبايد غفلت کنيم. (1394/03/06)

چه جامعه‌اي اسلامي است؟

جامعه‌ اسلامي يعني چه؟ يعني جامعه‌اي که در آن، آرمان‌هاي اسلامي، اهداف اسلامي، آرزوهاي بزرگي که اسلام براي بشر ترسيم کرده است، تحقق پيدا کند. جامعه‌ عادل، برخوردار از عدالت، جامعه‌ آزاد، جامعه‌اي که مردم در آن، در اداره‌ي کشور، در آينده‌ خود، در پيشرفت خود داراي نقشند، داراي تأثيرند، جامعه‌اي داراي عزت ملي و استغناي ملي، جامعه‌اي برخوردار از رفاه و مبراي از فقر و گرسنگي، جامعه‌اي داراي پيشرفت‌هاي همه‌جانبه  پيشرفت علمي، پيشرفت اقتصادي، پيشرفت سياسي  و بالاخره جامعه‌اي بدون سکون، بدون رکود، بدون توقف و در حال پيشروي دائم، اين آن جامعه‌اي است که ما دنبالش هستيم. البته اين جامعه تحقق پيدا نکرده، ولي ما دنبال اين هستيم که اين جامعه تحقق پيدا کند. پس اين شد هدف اصلي و مهمِ ميانه‌ ما.

عبادت بدون معرفت معنا ندارد

چرا مي‌گوئيم ميانه؟ به خاطر اينکه اين جامعه وقتي تشکيل شد، مهم‌ترين مسئوليت اين جامعه اين است که انسان‌ها بتوانند در سايه‌سار چنين اجتماعي، چنين حکومتي، چنين فضائي، به کمال معنوي و کمال الهي برسند؛ که:«ما خلقت الجنّ و الانس الّا ليعبدون» انسان‌ها به عبوديت برسند. «ليعبدون» را معنا کردند به «ليعرفون». اين معنايش اين نيست که «عَبَدَ» به معناي «عَرَفَ» است  عبادت به معناي معرفت است، نه، بلکه به معناي اين است که عبادت بدون معرفت معني ندارد، امکان ندارد، عبادت نيست. بنابراين جامعه‌اي که به عبوديت خدا مي‌رسد، يعني به معرفت کامل خدا مي‌رسد، تخلق به اخلاق‌الله پيدا مي‌کند. اين، آن نهايت کمال انساني است. بنابراين هدف نهايي، آن است و هدف قبل از آن، ايجاد جامعه‌ اسلامي است، که هدف بسيار بزرگ و بسيار والائي است. (1390/07/24)

عبوديت خدا بزرگ‌ترين شاخصه يک انسان است

بزرگ‌ترين تعريف براي يک انسان  در معيارهاي الهي و اسلامي، عبوديت خداست. «اشهد انّ محمداً عبده و رسوله»، «رسول» را بعد از «عبد» ذکر مي‌کند. اميرالمؤمنين اين است. معناي ولايت در اصطلاح و استعمال اسلامي، اين است، يعني حکومتي که در آن، اقتدارِ حاکميت هست، ولي خودخواهىِ سلطنت نيست، جزم و عزم قاطع هست که «فاذا عزمت فتوکل علي الله»، اما استبداد به رأي نيست. کساني که با حکومت و با ولايت اسلامي، دشمني مي‌کنند، از اين چيزها مي‌ترسند، با اسلامش بدند!

 اسم ولايت را حمل کردن بر مفاهيمي که يا ناشي از بي‌اطّلاعي و بي‌سوادي و کج فهمي است، يا ناشي از غرض و عناد است! ولايت، يعني حکومتي که در آن در عين وجود اقتدار، در عين وجود عزّت يک حاکم و جزم و عزم و تصميم قاطع يک حاکم، هيچ نشانه‌اي از استبداد و خودخواهي و خود رأيي و زياده‌طلبي و براي خود طلبي و اينها نيست. اين، آن نشانه اصلي براي اين حکومت است. بديهي است که در چنين حکومتي، عدالت بايد زنده شود. هرچه که ما در امر عدالت، کوتاه بياييم، ضعف ما در اين خصوصيات است. اين که من بارها مي‌گويم تا رسيدن به نقطه مطلوبِ حکومت اسلامي، فاصله داريم، اگرچه با حکومت‌هاي مادّي هم خيلي فاصله داريم، اما تا آن نقطه اصلي هم فاصله زيادي داريم به‌خاطر اين است. هرچه و هرجا که در امر عدالت، در امر محو شدن و هضم شدن در اراده الهي و احکام الهي، کوتاه بياييم، ناشي از ضعف‌هاي شخصي ماست، والّا حکم اسلامي و ولايت اسلامي اين است. (1378/01/16)