10 سرويس خارجي در آشوب‌هاي دي‌ماه دخيل بودند

مطالبات رهبر انقلاب از دستگاه امنيتي کشور در مواجهه با وقايع دي ماه چه بود؟

 وقايع تلخ دي ماه 1404 را بايد همه جانبه و از منظرهاي مختلفي مورد ارزيابي قرار داد. يکي از مهم‌ترين جنبه‌هاي اين ماجرا، بعد امنيّتي آن است. دشمنان مردم ايران در يک طراحي چند لايه و پيچيده و با استفاده از برخي زمينه‌ها و بسترهاي اقتصادي و اجتماعي، سعي کردند يک بار ديگر رؤياي 47 ساله خود درباره جمهوري اسلامي ايران را دنبال کنند و البته اين بار هم مثل گذشته، دچار خطاي محاسباتي شده و نشناختن مردم ايران به عنوان عاملي کليدي، طرح آنان را ناتمام و ناکام کرد.

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي در ديدار روز گذشته مردم آذربايجان شرقي با تشريح ابعاد فتنه آمريکايي دي ماه 1404 و تأکيد بر ضرورت تحليل ابعاد اين فتنه توسط اهل فکر و تحليل فرمودند: «راجع به اين فتنه، من در يک کلمه به شما بگويم: عزيزان من! آنچه اتّفاق افتاد، يک «کودتا» بود که شکست خورد. اين‌جور نبود که فرض کنيم يک عدّه جوان يا غير جوان در يک جايي عصباني شدند، حرکتي کردند، اقدامي کردند، اعتراضي کردند يا اغتشاشي کردند؛ نه، بيش از اين حرفها بود؛ کودتا بود، منتها اين کودتا زير پاي ملّت ايران له شد. ... دشمن چه قبول بکند، چه قبول نکند، اين کودتايي که با اين‌همه زحمت، با اين‌همه خرج، با اين‌همه پيش‌بيني، آن را در داخل کشور فراهم کرده بودند، به خاک نشست و شکست خورد و ساقط شد. اين اتّفاقي بوده که افتاده. قضيّه، قضيّه‌ي مهمّي است، قضيّه‌ي‌ کوچکي نيست.

سردار! آيا در فتنه اخير، دستگاه امنيّتي غافلگير شد؟

بروز جنگ تحميلي 12 روزه و شکست خفت‌بار رژيم‌صهيونيستي که متأثر از تصميم حکيمانه و سريع رهبر معظم انقلاب در انتصاب فرماندهان، انسجام ملّي حول محور رهبري و ايران عزيز، هماهنگي تمامي شئون حاکميت، بيگانه‌ستيزي تاريخي مردم و برخورد قاطع و دشمن‌شکن نيروهاي مسلح با تجاوز دشمن بود، برآوردها از ميزان انسجام داخلي کشور نزد سرويس‌هاي اطلاعاتي را تغيير داد؛ چه اينکه آن‌ها براساس خطاي محاسباتي، فکر مي‌کردند که با آغاز حمله به ايران، مردم ناراضي به خيابان‌ها آمده و نظام را سرنگون مي‌کنند. حتي نخست‌وزير رژيم هم در روز دوم جنگ، صراحتاً از مردم ايران خواست که به خيابان‌ها بيايند.

اين خطاي برآوردي و شکست ناشي از آن، نقشه عملياتي دشمن را از اولويت جنگ نظامي به ايجاد آشوب در کشور با هدف تضعيف انسجام ملّي تغيير داد. حتي برخي سرويس‌هاي امنيّتي دوست ما هم به اين نقشه اشاره کرده بودند. آن‌ها به صراحت به ما مي‌گفتند که «دشمن برنامه­‌هاي خود را براي ضربه نظامي به ايران کنار نگذاشته و در حال حاضر تلاش‌­هاي خود را نه براي حمله نظامي مستقيم، بلکه ايجاد آَشوب داخلي و بي­‌ثباتي در ايران معطوف داشته است.»

براي عملياتي‌سازي اين پروژه دشمن به چند ماه برنامه‌ريزي و زمينه‌سازي نياز داشت. تلاش‌هاي دشمن براي ايجاد و تثبيت حالت انتظار «نه جنگ و نه صلح» و معتبرسازي سايه جنگ در کنار ايجاد تکانه‌ها و فشار اقتصادي به کشور براي بهره‌گيري از زمينه‌هاي موجود در کشور، در همين راستا تحليل مي‌شود. همزمان از سويي عمليات شناختي چند لايه و بالا بردن سطح خشونت در محيط فضاي مجازي و از سوي ديگر، شبکه‌سازي گسترده در شبکه‌هاي اجتماعي در دستور کار سرويس‌هاي اطلاعاتي قرار گرفت تا در موعد مشخص، امکان «ضربه بزرگ» فراهم شود.

براي همين هم از همان روزهاي ابتدايي توقف جنگ، تمامي تلاش‌ها براي پيشگيري و مديريت گستره و عمق آشوب احتمالي آغاز شد که دعوت و احضار 2735 نفر از عناصر مرتبط با شبکه‌هاي ضدّامنيّتي، ارشاد 13 هزار نفر از عناصر آسيب‌پذير، آگاه‌سازي اقشار، اصناف و جمعيت‌هاي در معرض تهديد، کشف 1173 قبضه سلاح جنگي و شکاري غير مجاز و شناسايي 46 نفر از اعضاي شبکه همکار سرويس‌هاي بيگانه، بخشي از تلاش‌هاي صورت گرفته، فقط در سپاه پاسداران انقلاب اسلامي بوده است. با اين توصيف، قطعاً اگر تلاش‌هاي صورت گرفته توسط نهادهاي امنيّتي و انتظامي نبود، آشوب اخير به مراتب بزرگ‌تر و خشونت‌بارتر از وضعيت رخ داده بود.

 در خصوص غافلگيري هم بايد بدانيم که اين موضوع را مي‌توان به ابعاد مختلفي همچون غافلگيري اطلاعاتي، غافلگيري عملياتي، غافلگيري در «باور» به احتمال بروز آشوب، غافلگيري در زمان‌بندي و نوع مواجهه با خيابان و... تقسيم کرد. در خصوص اين آشوب نيز از حدود 3 ماه قبل، گزارشات متعددي ناظر به بررسي راهبردي و بروز هشدار در خصوص برنامه 7 مرحله‌اي دشمن براي پروژه براندازي در کشور به مقامات تصميم‌گير در لايه اطلاعاتي تهيه و ارسال شد. اقدامات متعددي هم در خصوص اشراف و پيشگيري از بروز اغتشاش در کشور انجام پذيرفت. بخشي از تصور غافلگيري هم به دليل تصميم دشمن مبني بر استفاده از خشونت افسارگسيخته است. شايد اگر سوء استفاده آشوبگران از صفوف معترضين، حمايت و ورود مستقيم دشمن به حمايت سياسي و امنيّتي، استفاده افراطي از روش‌هاي خشونت‌آميز توسط آشوبگران آموزش ديده و احتياط نيروهاي حافظ امنيّت براي مديريت پروژه کشته‌سازي نبود، آشوب رخ داده خيلي زودتر از اين مهار مي‌شد.

آيا ارزيابي خاصي از هدف استراتژيک نهايي اين عمليات ترکيبي (تغيير نظام، بي‌ثباتي گسترده، ايجاد تروريسم شهري، تخريب اعتماد عمومي) از نظر نهادهاي امنيّتي وجود دارد؟

براي درک مقصد نهايي آشوب رخ داده در دي ماه، اول بايد بدانيم که راهبرد قطعي دشمن، نه تضعيف يا مهار، بلکه «تغيير نظام جمهوري اسلامي ايران» است که آشوب داخلي و مداخله نظامي خارجي، وظيفه تسهيل و به نتيجه رساندن اين راهبرد را بر عهده دارند. در واقع اين راهبرد ضدّ ايراني در ادامه راهبرد مقاومت‌زدايي از منطقه و مرجعيت بخشي به رژيم‌صهيونيستي در منطقه تعريف مي‌شود. به شکلي که آمريکايي‌ها معتقدند، متأثر از عمليات طوفان‌الاقصي و کاهش چشمگير مشروعيت رژيم‌صهيونيستي در افکار عمومي دنيا، تمامي تلاش‌ها بايد معطوف به تضعيف همه جانبه دشمنان و حتي رقباي اين رژيم باشد و به تعبير ديگر آمريکايي‌ها مي‌خواهند همه را قرباني منافع رژيم‌صهيونيستي کنند.

 اما شکست رژيم از ايران در جنگ 12 روزه، پيروزي متّحدان جريان مقاومت در انتخابات پارلماني عراق، شکست در پروژه خلع سلاح حزب‌الله در لبنان و عدم تسليم انصارالله در يمن، از نشانه‌هاي شکست آمريکا در قدرت بخشي به رژيم در منطقه است. با فهم دقيق اين وضعيت، جايگاه و اهميت آشوب دي ماه در تلاش براي تضعيف اقتدار جمهوري اسلامي ايران و مقاومت، بهتر تحليل مي‌شود. دشمن مي‌داند که اگر نتواند مقابل تقويت مؤلفه‌هاي قدرت‌آفرين مقاومت و مخصوصاً جمهوري اسلامي ايران بايستد، به زودي بايد شاهد افول نفوذ و قدرت متّحد راهبردي خود در منطقه باشد.

 از سوي ديگر، همان‌طوري که در پاسخ به سؤال قبل اشاره شد، اين آشوب، مقدمه و پيش‌زمينه حمله نظامي مجدد به کشور و تداوم تلاش براي تسليم‌سازي ملّت ايران ذيل راهبرد فوق به شمار مي‌رفت که با هوشياري مردم و تلاش تمامي نهادهاي انتظامي و امنيّتي ناکام
ماند.

برخي فتنه دي ماه 1404 را بزرگترين اقدام تروريستي طراحي شده توسط دشمن پس از انقلاب مي‌دانند. در سؤال اول به برنامه 7 مرحله‌اي دشمن در خصوص براندازي نظام اسلامي اشاره کرده‌ايد. در صورت امکان، جزئيات بيشتري از اين 7 گام را ارائه بفرماييد.

در اين آشوب دشمن تلاش کرد با استفاده از زمينه‌هاي اقتصادي، شناختي، سياسي، امنيّتي و خارجي موجود، تمامي تجارب اندوخته از فتنه‌هاي پيشين را براي اثربخشي سريع و گسترده به‌کار گيرد. به طور کلّي دشمن براي به نتيجه رساندن پروژه اصلي خود در اين آشوب، 7 مرحله را طراحي و برنامه‌ريزي کرده بود:

1. بروز اعتراض و تبديل آن به اعتصاب به عنوان سلاح نامرئي در تحت فشار قرار دادن نظام؛ براي همين در مقاطع مختلف و در موارد متعدد (پيش از اين مقطع) تلاش کرده بود تا با شکل‌بخشي به اعتراضات و اعتصابات مصنوعي، چنين وضعيتي را ايجاد کند. در آشوب اخير نيز با سوء استفاده از اعتراض اقتصادي برخي صنوف، مسير مدني و مسالمت‌آميز اعتراضات صنفي را به سمت خشونت هرچه بيشتر هدايت کرد تا به اهدافش برسد.

2. حمله به اماکن و مقرها با هدف تخريب رينگ امنيّتي کشور که مسئوليت تأمين امنيّت عمومي جامعه را بر عهده دارند؛ همان‌طوري که در جنگ 12 روزه نيز دشمن تلاش کرده بود با بمباران اين مراکز نظير قرارگاه ثارالله، يگان فاتب، سازمان بسيج و... به توان امنيّتي کشور آسيب بزند.

3. کشته‌سازي و بروز اقدامات خشن با هدف سوء‌استفاده از عواطف و احساسات داخلي و بهره‌برداري از فشار خارجي.

4. القاي ناتواني و ناکارآمدي نظام در مديريت چالش‌هاي اقتصادي، اجتماعي و امنيّتي کشور با هدف تحريک گروهک‌هاي ضدّانقلاب براي امکان‌پذيري براندازي و ايجاد نااميدي در آحاد ملّت.

5. عمليات سايبري و خرابکارانه عليه زيرساخت‌هاي خدماتي و متهم‌سازي نظام به ناکارآمدي با هدف ضربه زدن به زيست عادي جامعه و ايجاد نارضايتي در بين مردم که طبق معمول، حملات متعددي به توان زيرساختي کشور در حوزه‌هاي مالي، مخابراتي و ... صورت پذيرفت و با تلاش‌هاي صورت گرفته در مجموعه‌هاي فنّي کشور، ناکام ماند.

6. اتصال هسته اعتراضي به هسته تروريستي با به ميدان آوردن گروهک‌هاي تروريستي در عمق و جدار مرزي.

7. پشتيباني خارجي و انجام عمليات ويژه و حمله نظامي توسط آمريکا که بارها توسط مقامات رسمي اين کشور اعلام و مقدمات ميداني آن فراهم شد.

در واقع دشمن، تمامي ابزارها و امکانات در سطوح اطلاعاتي و عملياتي خود را براي بالا بردن ميزان اثربخشي اين آشوب به‌کار گرفته بود؛ تا حدّي که باز هم، مقامات رسمي غربي، براي حمايت و تحريک آشوبگران آشکارا به صحنه آمدند. براساس اظهارنظر يکي از ديپلمات‌هاي اروپايي در يک نشست محرمانه، قرار بود «در گام اول نتيجه بخشي اين مراحل، شاهد اشتعال اعتراضات، اغتشاشات و جنگ به صورت غيرمتمرکز و خارج از پايتخت، در گام دوم چرخش بحران به مرکز و پيرامون مرکز و در گام سوم، پيشروي نهايي به سمت بيرون از پايتخت باشيم. همچنين اينگونه طرح‌ريزي شده بود که انواع دودستگي و انشقاق بين ساختاري و دستگاه‌هاي امنيّتي و ارکان حاکميت شکل گيرد» که باز هم تير آن‌ها به سنگ خورد.

اگر بخواهيم اين آشوب را از منظر کوتاهي زمان و گستردگي هزينه‌ها، اعم از انساني و غير آن، شبکه‌سازي، آموزش آنلاين و پشتيباني اطلاعاتي و رسانه‌اي بررسي کنيم، شايد بتوانيم فرضيه مطرح شده را بپذيريم. همچنين استفاده حدأکثري دشمن از ابزار جنگ شناختي و فضاي مجازي در اغفال برخي جوانان و اخلال شناختي در اذهان جامعه مبني بر ناتواني نظام در مديريت امور، نقطه متمايز کننده اين آشوب نسبت به موارد مشابه پيشين بود.

رهبر انقلاب از وقايع اخير به عنوان کودتا و شبه کودتا ياد کردند. نظر شما در اين مورد چيست و تفاوت‌ها و شباهت‌هاي ماجراي اخير با کودتا چيست؟

 اگر کودتا را «دخالت قهرآميز خارجي (نيمه سخت و سخت) با هدف براندازي دولت يا حکومت مستقر با استفاده از نيروهاي نيابتي» بدانيم، آن وقت خواهيم ديد که اتفاقاً فتنه و آشوب دي ماه، واقعاً چيزي شبيه کودتاست. شبيه آنچه که قبلاً در سال 1332 و در کودتاي 28 مرداد يا در چند دهه اخير در کشورهاي مختلف آسيايي و آمريکاي لاتين ديده‌ايم. يکي از مشاوران و نزديکان رئيس‌جمهور آمريکا در يک نشست به صراحت بيان داشته که «هدف کلي اين است که آمريکا به جاي مداخله نظامي مستقيم، روندي را تسهيل کند که به گذار به يک ايران حامي غرب بينجامد. اقدامات غيرنظامي براي نيل به اين هدف با محوريت؛ 1. تزريق منابع مالي و اطلاعاتي به نيروهاي ضدّ جمهوري اسلامي ايران در داخل ايران توسط آمريکا، 2. کمک آمريکا به سازماندهي و توانمندسازي گروه‌هاي مخالف، 3. قراردادن قابليت‌هاي ارتباطي امن و حمايت لجستيکي در اختيار مخالفين توسط آمريکا، 4. حفظ و تشديد فشار اقتصادي و 5. همکاري بين اروپا و رژيم صهيوني براي تشکيل يک ائتلاف گذار ايران، بايد سازماندهي شود.»

شواهد ميداني آشوب دي ماه هم به ما نشان مي‌دهد که دشمن در اين پروژه هم هزينه‌هاي مادّي زيادي از طريق رمز ارزها صرف کرد؛ هم تلاش‌هاي گسترده‌اي براي سازماندهي، شبکه‌سازي و هدايت نيروهاي ميداني اعم از گروهک‌هاي تروريستي و سياسي در بستر شبکه‌هاي اجتماعي و محکومين جرائم خشن و اراذل و اوباش داخلي، مثل شعبان بي‌مخ‌هاي سال 1332 انجام داد؛ هم فشارها و تکانه‌هاي اقتصادي زيادي بر ما وارد کرد و همه اضلاع مخالف جمهوري اسلامي را نيز براي تحت فشار قرار دادن ايران متقاعد کرد.

بررسي‌هاي اطلاعاتي نشان مي‌دهد که دشمن مراحل زير را براي به سرانجام رساندن چيزي شبيه کودتا در نظر گرفته بود:

1.همزمان با اعتراضات مردمي و در لحظه‌اي که اصناف و اقشار معترض در خيابان‌ها هستند، شبکه رزم خياباني سازمان‌يافته، با حمايت و پشتيباني سرويس‌هاي اطلاعاتي وارد صحنه مي‌شوند تا با تحميل آشوب خشن و گسترده، خارج شدن کنترل امنيّت از دست نظام را نشان دهند.

2. يک حمله نظامي غافلگيرانه با حمايت مستقيم آمريکا، ثبات سياسي کشور را دچار اختلال مي‌کرد.

3. گروهک‌هاي تروريستي با هدف تجزيه‌طلبي، اقدامات ضدّامنيّتي در جدار مرزها را تشديد مي‌کردند.

4. پس از آن، جريان اپوزيسيون در داخل و خارج، اعلام موجوديت مي‌کردند تا شرايط را براي به رسميت شناختن بين‌المللي آن‌ها فراهم کنند. عرصه شناختي هم اين توهم را براي برخي گروه‌هاي مخالف خارج از کشور ايجاد کرده بود که گويا آن‌ها بديل جمهوري اسلامي خواهند بود.

در عين حال، اين شبه کودتا به دلايل زير، امکان بروز عملياتي نيافت و شکست خورد:

1. تعجيل دشمن در سوء استفاده از فرصت اصلاح ارز ترجيحي و لايحه بودجه به نحوي که برخي از شبکه‌ها و ظرفيت‌هاي دشمن، نتوانستند آمادگي عملياتي پيدا کنند.

2. تنفر تاريخي ملّت ايران از چهره‌هاي اپوزيسيون مطرح شده و بي‌اعتمادي عميق به مقامات آمريکا و رژيم‌صهيونيستي و خشم از مواضع صريح مداخله‌گرانه با کليدواژه‌هايي مثل «کمک در راه است».

3. اختلاف نظر درون گروهک‌هاي ضدّانقلاب سنتي در خصوص نحوه و زمان ورود به آشوب و عدم پذيرش محوريت سلطنت‌طلب‌ها.

4. عدم بروز شکاف سياسي در داخل به ويژه در دولت و مجلس و نيروهاي سياسي داخلي عليرغم مواضع برخي از سران فتنه و گروه‌هاي منفور سياسي.

5. فاصله‌گذاري نظام اسلامي ميان معترضين و آشوبگران.

6. برخورد قاطع و هوشمند دستگاه‌هاي امنيّتي و انتظامي با آشوبگران.

7. ايستادگي جدّي دستگاه‌هاي نظامي و ديپلماتيک در مقابل زياده خواهي‌ها و تهديدات نظامي روزافزون آمريکايي‌ها.

تحليل شما از نقش سرويس‌هاي امنيّتي دشمن در فتنه اخير چيست؟ چند سرويس درگير بودند و طرح و شيوه عمل آنان چگونه بود؟ آيا در ميان دستگيرشدگان، افرادي با تابعيت دوگانه يا ارتباط سازمان يافته با سرويس‌هاي خارجي شناسايي شده‌اند؟

در اين آشوب، سرويس‌هاي اطلاعاتي، نقشي بارز و البته مؤثرتر از همه داشتند. طراحي، توزيع نقش، شبکه‌سازي، آموزش، پشتيباني اطلاعاتي و حتي هدايت ميداني آشوبگران عمدتاً از طريق فضاي مجازي بر عهده اين‌ها بود. همان‌طوري که در بيانيه سوم سازمان اطلاعات سپاه اشاره شد، حداقل 10 سرويس اطلاعاتي به‌طور مستقيم در اين آشوب نقش داشتند که در اين ميان نقش واحد 8200 سرويس اطلاعات نظامي ارتش رژيم از طريق به‌کارگيري تعداد محدودي کاربر حقيقي و ميليون‌ها ربات در بستر فضاي مجازي قابل توجه است.

در اين رابطه يکي از مقامات امنيّتي رژيم‌صهيونيستي، صراحتاً به بخش‌هايي از برنامه‌هاي عملياتي براي پشتيباني اطلاعاتي و ميداني از آشوبگران در مسلح کردن براي انجام ترورهاي هدفمند اشاره کرده و مي‌گويد: «ما بايد به مردم ايران کمک کنيم. به آن‌ها اطلاعات بدهيم. بگوييم بسيج کجاست، فرماندهان کجا مي‌خوابند. خانواده‌هاي آن‌ها کجا هستند. ما بايد حتي به مردم اسلحه بدهيم.»

فارغ از تغيير مدل شبکه‌سازي سرويس‌ها و عبور از روش‌هاي سنتي به شکل مدرن آن در استفاده از ظرفيت شبکه‌هاي اجتماعي که سرويس اطلاعاتي را در لايه‌اي از امنيّت فيزيکي قرار مي‌دهد، طبيعتاً منتسبان به سرويس‌ها با کسب آموزش‌هاي ويژه، کمتر به دام نيروهاي امنيّتي دچار مي‌شوند اما در عين حال، همان‌طوري که پيشتر اشاره کردم، قبل از شروع بحران، روند برخورد با مرتبطين با سرويس‌هاي امنيّتي دشمن شروع شد و تا زمان بروز آشوب هم ادامه داشت که به برخي از آن‌ها اشاره مي‌کنم: شناسايي، دستگيري يا به‌کارگيري حدود 46 نفر از افراد وابسته به سرويس‌هاي جاسوسي دشمن، برخورد با شبکه برانداز مرتبط با خانواده‌هاي کشته‌شدگان اغتشاشات گذشته در 9 استان، کشف حجم قابل توجهي از تجهيزات فنّي و ارتباطي و سلاح‌هاي سرد و گرم که به زودي جزئيات آن به اطلاع مردم عزيزمان خواهد رسيد، دستگيري تعدادي از آشوبگران که از طريق شبکه‌هاي مجازي، توسط سرويس‌هاي اطلاعاتي جذب و به کارگيري شده بودند و... .

ادامه دارد