دعاهاي ويژه امام صادق(ع) براي زائران و خادمان امام حسين(ع)

در يکي از دعاهاي اهل‌بيت(ع) که از زبان مبارک امام صادق(ع) روايت شده است و مهم‌ترين منابع روايي، مانند اصول کافي، وسائل الشيعه و وافي، همچنين کتاب‌هاي مشهور ادعيه و زيارات، مانند مصباح الزائر و کامل الزيارات، آن را نقل کرده‌اند، اين موضوع نشانگر اعتبار اين روايت در ميان عالمان شيعي است. اين دعا در کتاب «صحيفه الباقريه و الصادقيه الجامعه» به عنوان دعاي شماره 1087 نيز ثبت شده است.

امام صادق(ع) در اين دعا، علاوه بر طلب غفران الهي براي خود و برادران خود، براي زوار اباعبدالله نيز درخواست «غفران الهي» را مي‌کنند: «اغْفِرْ لِي وَ لِإِخْوَانِي وَ لِزُوَّارِ قَبْرِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ(ع)». ايشان پس از بيان اوصاف يک زيارت و خدمت صادقانه، زائران و خادمان اهل‌بيت(ع) در مسير سخت و پرخطر را اين‌گونه دعا مي‌کنند: «فَکَافِهِمْ عَنَّا بِالرِّضْوَانِ، به آنان رضوان و (رضايت خودت را) اعطا کن»، «وَ اکْلَأْهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ، شبانه‌روز از آنان محافظت کن» تا اين مسير را به سلامت رفته و بازگردند و در هنگامي که آنان در اين سفر هستند، «وَ اخْلُفْ عَلَي أَهَالِيهِمْ وَ أَوْلَادِهِمُ الَّذِينَ خُلِّفُوا بِأَحْسَنِ الْخَلَفِ، خدايا! خودت جانشينِ آنها در خانواده آنها باش و برايشان جبران کن.»

امام(ع) بار ديگر از خداوند، سلامت زائران و خادمان را درخواست مي‌کند: «وَ اصْحَبْهُمْ وَ اکْفِهِمْ شَرَّ کُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ وَ کُلِّ ضَعِيفٍ مِنْ خَلْقِکَ أَوْ شَدِيدٍ وَ شَرَّ شَيَاطِينِ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ، خدايا خودت در طول سفر، مصاحب و همراه اينها باش و آنها را از شرّ هر ستمگر و دشمنِ نابکاري کفايت کن و هر آدمِ قوي يا ضعيفي که بخواهد به اينها شرّي برساند، تو محافظت کن و آنها را از شرّ شياطين انس و جنّ حفظ کن.» و از خداوند مي‌خواهد که براي اين زيارت، حاجت و پاداشي را که در نظر اين زائران است، به آنها اعطا کند: «وَ أَعْطِهِمْ أَفْضَلَ مَا أَمَّلُوا مِنْکَ فِي غُرْبَتِهِمْ عَنْ أَوْطَانِهِمْ وَ مَا آثَرُونَا بِهِ عَلَي أَبْنَائِهِمْ وَ أَهَالِيهِمْ وَ قَرَابَاتِهِمْ، خدايا پاداشي را که در برابر اين غربت از وطن و مقدم داشتن ما بر فرزندان و خاندان و بستگان خود از تو آرزو دارند، به بهترين وجه به آنان ارزاني دار.»

امام در ادامه، با اشاره به سختي‌هاي رواني، مانند شنيدن طعنه دشمنان، يا سختي‌هاي جسمي، مانند تابش آفتاب، از خداوند مي‌خواهد که به زائران امام حسين(ع) رحم کند: «اللَّهُمَّ إِنَّ أَعْدَاءَنَا أَعَابُوا عَلَيْهِمْ خُرُوجَهُمْ فَلَمْ يَنْهَهُمْ ذَلِکَ عَنِ النُّهُوضِ وَ الشُّخُوصِ إِلَيْنَا خِلَافاً عَلَيْهِمْ، فَارْحَمْ تِلْکَ الْوُجُوهَ الَّتِي غَيَّرَتْهَا الشَّمْسُ وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْخُدُودَ الَّتِي تَقَلَّبَتْ عَلَي قَبْرِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ(ع)، خداوندا، دشمنان ما اين سفر را بر آنان عيب گرفتند، ولي اين عيب‌جويي آنان را از اقدام به اين کار و حرکت به سوي ما، به‌رغم خواسته آنان، باز نداشت. پس پروردگارا، بر اين چهره‌ها که آفتاب آنها را دگرگون ساخته، و بر اين گونه‌ها که بر قبر حسين(ع) قرار گرفته، رحم کن.»

بخش انتهايي اين دعا نيز بار ديگر «رحمت‌خواهي» از خداوند براي زائران را بيان مي‌کند: «وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْأَعْيُنَ الَّتِي جَرَتْ دُمُوعُهَا رَحْمَةً لَنَا وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْقُلُوبَ الَّتِي جَزِعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنَا وَ ارْحَمِ الصَّرْخَةَ الَّتِي کَانَتْ لَنَا، خدايا رحم کن بر اين چشم‌هايي که از آنها اشک جاري مي‌شود، به خاطر اينکه ما را دوست دارند و رحم کن بر دل‌هايي که براي ما آتش مي‌گيرند و بي‌قراري مي‌کنند، و رحم کن بر اين ناله‌ها و ضجه‌هايي که براي ما زده مي‌شود و اين فريادهايي که براي ما کشيده مي‌شود.»

بخش آخر اين دعا نيز با اين درخواست امام صادق(ع) از خداوند براي زائران پايان مي‌يابد: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَوْدِعُکَ تِلْکَ الْأَنْفُسَ وَ تِلْکَ الْأَبْدَانَ حَتَّي نُوَافِيَهُمْ عَلَي الْحَوْضِ يَوْمَ الْعَطَشِ، خدايا! من اين جان‌ها و اين بدن‌ها را به تو مي‌سپارم تا اينکه روز قيامت آنها را از حوض کوثر سيراب کني.»