خط فقر از 70 ميليون تومان عبور کرد

آمار‌هاي رسمي، آسيب‌پذيري بيشتر دهک‌هاي پايين درآمدي را نشان مي‌دهند؛ ثبت تورم نقطه‌به‌نقطه 89 درصدي کلي و 127.5 درصدي براي گروه خوراکي‌ها در مردادماه، بار سنگين‌تري بر دوش اقشار کم‌درآمد گذاشته است. در مرداد، نرخ تورم سالانه دهک دوم درآمدي به 78.3 درصد رسيده، در حالي که اين شاخص براي دهک دهم 67.6 درصد گزارش مي‌شود. اين ناهمگوني، نابرابري در توزيع فشار اقتصادي را به روشني اثبات مي‌کند. بار اصلي گراني‌ها بر دوش طبقه‌ي کارگر افتاده است.

در کنار تورم، نوسان و جهش نرخ ارز در بازار آزاد (خريد و فروش در محدوده 235 هزار تومان) انتظارات تورمي را تشديد کرده و هزينه‌هاي خانوار را بالا برده است. از سوي ديگر، فاصله ميان درآمد و هزينه‌هاي زندگي براي کارگران عميق‌تر از هميشه شده است.

در حال حاضر، حداقل دريافتي ماهانه کارگران با تمامي مزايا به 25 ميليون تومان هم نمي‌رسد، در حالي که محاسبات مستقل، هزينه ماهانه يک خانواده کارگري را حدود 90 ميليون تومان و خط فقر را بالاي 70 ميليون تومان برآورد مي‌کنند. اين نابرابري شديد، خانواده‌هاي کارگري را به حذف مداوم کالا‌هاي حياتي از سبد مصرفي خانوار مجبور کرده است.

عليرضا خرمي، فعال کارگري در انتقاد به اقدامات مسئولين براي مهار تورم گفت: تورم نابود کننده و افسار گسيخته تا کجا قرار است پيش برود؛ چه اتفاقي بايد بيفتد تا اقدامي انجام شود؟ بايد پرسيد، اصلا مي‌شود جلو سونامي تورم را گرفت و اگر مي‌شود چه کسي بايد اين کار را بکند؟ مسئول اصلي کيست؟

وي در ادامه، وضعيت کنوني را حاصل ناتواني مطلق دستمزد در پوشش هزينه‌هاي حداقل زندگي دانست و تشريح کرد: امروز مسئله کارگران فقط پايين بودن حقوق نيست؛ دستمزد دريافتي توان پوشش يک زندگي حداقلي را هم ندارد. دلار، بنزين، کالا‌هاي اساسي، مسکن و درمان روزبه‌روز گران‌تر مي‌شوند. مسکن، خودرو و حتي يک سفر ساده براي طبقه کارگر، به رؤيا تبديل شده است. اختلاف طبقاتي بيداد مي‌کند و سفره کارگران هر روز کوچک و کوچک‌تر مي‌شود.

اگر خداي ناکرده يکي از اعضاي خانواده دچار بيماري شود با هزينه زياد درمان هيچ کاري نمي‌توان انجام داد. وقتي خط فقر بالاي 70 ميليون تومان است، اما حقوق کارگر زير 20 ميليون تومان، واقعاً بايد پرسيد يک کارگر با اين درآمد اندک چگونه بايد از پس اين زندگي پر خرج برآيد؟

خرمي در ادامه، با انتقاد از رويکرد‌هايي که حمايت معيشتي را صرفاً در قالب يارانه و کالابرگ دنبال مي‌کنند، گفت: در کنار اين فشارها، صحبت از يارانه و کالابرگ مي‌شود. آيا قرار است با اعتبار براي خريدِ چند قلم کالاي محدود و مبلغ ناچيز يارانه، شکاف عميق ميان دستمزد و هزينه‌هاي زندگي جبران شود؟

وي رويکرد‌هايي نظير توزيع کالابرگ يا پرداخت يارانه را راهکار اساسي براي جبران اين شکاف عميق نمي‌داند.

اين فعال کارگري تأکيد مي‌کند که افزايش قيمت بنزين و ساير هزينه‌ها در شرايطي اتفاق مي‌افتد که دستمزد کارگران همچنان از تورم عقب مانده است؛ او خطاب به مسئولين مي‌گويد: آقاي رييس جمهور کارگر صدقه نمي‌خواهد! کارگر دستمزدي مي‌خواهد که با هزينه واقعي زندگي تناسب داشته باشد و بتواند يک زندگي شرافتمندانه داشته باشد. بنزين گران مي‌شود، کالا گران مي‌شود، اجاره‌خانه بالا مي‌رود، اما حقوق کارگر همچنان عقب‌تر از تورم حرکت مي‌کند و کارگري که چندين شغل دارد، هر روز در مقابل خانواده شرمنده‌تر از روز قبل مي‌شود.

اين فعال کارگري ساکن اصفهان، با طرح اين پرسش که دولت براي مهار آثار تورم بر زندگي مزدبگيران چه اقدامي انجام داده است، اظهار کرد: اينجا يک سؤال جدي از دولتمردان داريم؛ الان دقيقاً کجا هستند و براي سفره‌اي که هر روز کوچک‌تر مي‌شود چه کار
مي‌کنند؟

خرمي در پايان، با اشاره به نقش کارگران در چرخه توليد و اقتصاد کشور، گفت: مسئولين بزرگوار، مسئله کارگر، با ترحم و پرداخت صدقه حل نمي‌شود؛ مسئله‌ي اصلي، عدالت و حق زندگي شرافتمندانه است.

منبع: ايلنا