خانم وزير در تله «شايدها»!

ادعاي صاحب‌خانه شدن 30 هزار نفر، بدون ذکر مکان، مبلغ تسهيلات و زمان تحويل، چيزي جز يک وعده کلي در فضاي مه آلود بازار مسکن نيست؛ در حالي که مردم منتظر سند و شفافيت مالي هستند، وزير راه با رويکردي به شدت خوش‌بينانه و پراکنده، دستاوردهاي متناقض را رديف مي‌کند؛ گزارشي که بيشتر شبيه به يک تيزر تبليغاتي است تا يک برنامه اجرايي مستند.

به گزارش تابناک، وزير راه و شهرسازي در يک گفتگوي کوتاه اما پرحاشيه، درباره دستاوردهاي امروز کشور توضيحاتي داد ؛ اين درحالي است که انتظار مي‌رفت در پاسخ به اين پرسش، جدولي از اعداد، ارقام و اسناد اجرايي ارائه شود؛ اما آنچه شنيده شد، نه يک گزارش عملکرد، بلکه مجموعه‌اي از  احتمالات و وعده‌هاي کلي بود و درنهايت خانم وزير در حالي که از مسکن، ريل و ناوگان هوايي مي‌گفت که با عباراتي چون «فکر مي‌کنم» و «شايد اشتباه بگم»، گويي در حال حدس زدن دستاوردهاي وزارتخانه خود بود!

در بررسي محتوايي وزير راه و شهرسازي ، همواره يک الگوي تکراري در سخنراني‌هاي دولتي مشاهده مي‌شود و آن رويکرد به شدت خوش‌بينانه است که در اکثر اظهارات او ديده مي شود . دستاوردهايي مثل مسکن ، راه ريل تا ناوگان هوايي به صورت هم‌زمان و پراکنده نشان مي دهد که هيچ‌کدام از اين موارد با استناد به سند، آمار دقيق يا بازه زماني مشخص همراه نيست و اين مدل خبررساني بيشتر جنبه تبليغاتي دارد تا گزارش عملکرد.

استفاده خانم وزير از عباراتي چون «فکر مي‌کنم» يا «شايد اشتباه بگم» در مورد تعداد صندلي‌هاي پروازي  که او مدعي شده است بيش از دو هزار صندلي است بيش از اندازه اعتبار اظهارات او را کاهش مي‌دهد چراکه آماري که با ترديد گفته شود هيچ ارزشي براي مخاطب و تحليل‌گران ندارد.

ازسويي ديگر، ادعاي اينکه «بيش از سي هزار نفر صاحب خانه مي‌شوند»، بدون مشخص کردن مکان، نوع مسکن، مبلغ تسهيلات و زمان تحويل، صرفاً يک وعده کلي است آن هم در شرايط فعلي بازار مسکن، که قرار است پروژه هاي افتتاح به مالکيت براي 30 هزار نفرتبديل شود نياز به شفافيت مالي زيادي دارد که جزيياتي از آن ارائه نشد.

مساله ديگر اينکه اگر در يک بازه زماني بسيار کوتاه، از «راه و ريل» به «تجهيز ناوگان هوايي» و سپس به «قانون جواني جمعيت» صحبت مي شود اين پراکندگي موضوعات بيشتر به دليل نبود يک استراتژي جامع در گزارش‌دهي و بيشتر شبيه به ليست کردن دستاوردهايي است که در لحظه به ذهن مي‌رسند، نه يک گزارش برنامه‌ريزي شده.

البته خبر خوب بايد با سند همراه باشد وحتي بيان خبر خوب بدون ارائه «سند اجرايي» که شامل شماره مصوبه، نام پروژه يا تاريخ دقيق تحويل باشد، تأثير عکس دارد و به جاي ايجاد اميد، ترديد در مردم ايجاد مي کند.