6 آيه اي که به دستور اميرالمومنين (ع) بايد هر روز صبح خوانده شود

 اميرالمومنين علي عليه‌السلام فرمود: هرکس اين 6 آيه را هر صبح بخواند خداوند متعال او را از هر بدي و مرضي کفايت مي‌کند:

بسمِ اللهِ الرّحمنِ الرَّحيمِ

    1) قل لَّن يُصِيبَنَا إِلاَّ مَا کَتَبَ اللّهُ لَنَا هُوَ مَوْلاَنَا وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ. بگو: هرگز جز آنچه خدا براي ما خواسته به ما نخواهد رسيد، اوست مولاي ما، و البته اهل ايمان در هر حال بايد بر خدا توکل کنند.  (توبه/51)

    2) وإِن يَمْسَسْکَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلاَ کَاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَإِن يُرِدْکَ بِخَيْرٍ فَلاَ رَآدَّ لِفَضْلِهِ يُصَيبُ بِهِ مَن يَشَاء مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ؛ و اگر خدا بر تو ضرري خواهد هيچ کس جز او دفع آن ضرر نتواند، و اگر خير و رحمتي خواهد باز احدي منع فضل او نتواند، که فضل و رحمت خود را به هر کس از بندگان بخواهد البته مي‌رساند و اوست خداي بسيار آمرزنده و مهربان. 
(يونس/107)

3) ومَا مِن دَآبَّةٍ فِي الأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللّهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا کُلٌّ فِي کِتَابٍ مُّبِينٍ؛ و هيچ جنبنده در زمين نيست جز آنکه روزي‌اش بر خداست و خدا قرارگاه (منزل دائمي) و آرامشگاه (جاي موقت) او را مي‌داند، و همه احوال خلق در دفتر علم ازلي خدا ثبت است.  (هود/6)

    4) وکَأَيِّن مِن دَابَّةٍ لَا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُهَا وَإِيَّاکُمْ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ؛ و چه بسيار حيوانات که خود بار روزي خود نکشند، خدا (بدون هيچ کوشش) به آن‌ها و هم به شما روزي مي‌رساند، و او شنوا و داناست. (عنکبوت/60)

    5) ما يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍ فَلَا مُمْسِکَ لَهَا وَمَا يُمْسِکْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِن بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ.  دري که خدا از رحمت به روي مردم بگشايد هيچ کس نتواند بست و آن در که او ببندد هيچ کس جز او نتواند گشود، و اوست خداي بي‌همتاي با حکمت و اقتدار.  (فاطر/2)

6) قلْ أَفَرَأَيْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ کَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِکَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَکَّلُ الْمُتَوَکِّلُونَ....  بگو: چه تصور مي‌کنيد، آيا همه بت‌هايي که جز خدا مي‌خوانيد، اگر خدا بخواهد مرا رنجي رسد آن بتان مي‌توانند آن را رفع کنند؟ يا اگر خدا بخواهد مرا به رحمتي رساند بتان مي‌توانند آن رحمت را از من باز دارند؟ بگو: خدا مرا کافي است، که متوکلان عالم بر او توکل مي‌کنند. (زمر/83)

و بعد بگويد:

حسْبِيَ اللّهُ لا إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَکَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ. پس هرگاه مردم روگردانيدند بگو: خدا مرا کفايت است که جز او خدايي نيست، من بر او توکل کرده‌ام و او رب عرش بزرگ است. (توبه/129)

    وَ أَمْتَنِعُ بِحَوْلِ اَللَّهِ وَ قُوَّتِهِ مِنْ حَوْلِهِمْ وَ قُوَّتِهِمْ وَ أَسْتَشْفِعُ بِرَبِّ اَلْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ أَعُوذُ بِمَا شَاءَ اَللَّهُ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ اَلْعَلِيِّ اَلعظيم. (بحارالانوار، ج. 86، ص. 337)