السلام علیک یا صاحب الزمان (عج)

 

ببار باران ...

* روانشاد عباس شبخيز قراملکي( شبخيز)

 

اي نو گُلِ باغِ آشنايي

وي ذُوقِ بَهارِ كِبريايي

آخر مهِ من، بگُو كجايي

لبريز جَهان زِ رنگ و بُويت

امّا نبُوَد خبر زِ كويت

 

خون شد دلِ ما زِ انتظارت

تا كي به نيام ذُوالفقارت

اِذنيي بِطلب زِ كِردگارت

از دولتِ عشق پرچم اَفراز

رَسمِ ستم از جَهان بَر اَنداز

 

اي مَظهرِ رَحمت اِلهي

شايانِ تو عزَّ پادشاهي

در كُون و مَكان تو خود گُواهي

از كينه ي راهِ فتنه پُويان

اندر حقِ ما خداي جُويان

 

اي حُسنِ لَطافتِ بَهاران

وِي ذُوق و صفاي آبشاران

اي اَبرِ كرم ببار باران

در دشتِ وَفا كه خُشكسالي ست

گُلشن زِ گُلِ حضور خالي ست

 

اي از همه رازها  تو واقف

گُويي شده كيميا عَواطف

آشفته چو طرّه ات طَوايف

اُفتاده به جانِ يكدگر  بين

از دشمن و دوست خير و شَر بين

 

عمري به رهِ تو چشم داريم

هر شام و سحر در اِنتظاريم

با اين همه باز اُميدواريم

كز در زِ سرِ وَفا در آيي

اين عقده ي ما زِ دل گشايي

 

اي رنگِ جَهان زِ آبرويت

مَه، بنده ي آفتابِ رويت

بُگشا وَرق از كتابِ رويت

بنما به همه خطِ جَلي را

آئينه ي صُورتِ علي را

 

اي گُلشنِ قُدس بارگاهت

مَه شَمعِ حَريمِ خانقاهت

خورشيد خَزيده در پَناهت

در سايه ي رحمتِ تو هستي

سَر داده به يک پياله مَستي

 

امروز صَفاي جان تويي تو

سر حلقه ي عارفان تويي تو

مَقصود از اين جَهان تويي تو

عالم همه پيكر و تو روحي

در كشتيّ كاف و نون تو نُوحي

 

اي پايهء عَرش از تو قائم

مُحكومِ اَوامِرت عَوالم

مَخدوم تويي و جُمله خادِم

مُلکِ و مَلكوت مَستِ نامت

شاهانِ جَهان همه غُلامت

 

يا وارثِ مَظهر العَجايب

يا كاشفِ سرَّ والغَرائب

هر چند تويي زِ ديده غايب

امّا همه جا عَيان حُضورت

پنهان نبُوَد ظُهورِ نُورت

 

تا چند در آرزوي آن كُو

چون فاختگان زنيم كُوكُو

جانها به لَب اَندرين تَكاپو

اي جان به فداي خاکِ پايت

آخر بنما كجاست جايت؟

 

در جلوه جَمالِ تو چو خورشيد

ما را نبُوَد وَليک  آن ديد

وَر نه همه جا تو را توان ديد

گر ديده ي جان و دل بُوَد باز

اي پَرده نشينِ خَلوتِ راز

 

اي وارثِ تاجِ آلِ ياسين

وِي والي مُلک دين و آيين

سَر در خطِ حُكمِ تو قوانين

امروز اميرِ كايناتيي

فردا تو سفينه ي نجاتي

 

ديدارِ جمالِ تو بهشت است

حُسنت مَه كعبه و كِنشت است

مدحِ تو زِ من نه خوب، زشت است

از بنده عَجب كه لَب كُند باز

در مدحِ تو اي شهِ سَر اَفراز

 

هر چند  كُند تلاش و جَهدي

«شبخيز» كجا و مدحِ مَهدي

امّا چه كند كه كرده عَهدي

جز راهِ ولا رَهي نپويد

اُوصافِ علي  و آل گُويد

 

 

 

يا صاحب الزمان (ع)

* علي شهودي

 

اي  عالمي گداي  تو يا  صاحب الزمان

جان ها همه  فداي تو يا صاحب الزمان

 

اذن طلوع  مهر  تو را  هر  سپيده دم

مي خواهم از خداي تو يا صاحب الزمان

 

از کودکي به لوح دلم نقش بسته است

نام تو و  ولاي تو يا صاحب الزمان

در زندگي به عشق تو سرزنده ام به مرگ

مي ميرم از براي تو يا صاحب الزمان

 

گه کربلاست، گاه نجف، گاه کاظمين

ماواي ناله هاي تو يا صاحب الزمان

 

کي مي رسد که منظر اهل نظر شود

سيماي دلگشاي تو يا صاحب الزمان

 

کو آن زمان که بانگ انالمهدي ات بلند

گردد ز عمق ناي تو يا صاحب الزمان

 

گل، جهاني روشن ائيله...

* مرحوم حاج حيدر خسروشاهي«حزين» ( عضو انجمن شاعران اهل بيت ع- تبريز)

 

اي وِلايت اَهلينون مُولاسي يا صاحب زَمان

نَخلِ توحيدين گُلِ رَعناسي يا صاحب زَمان

 

گَل زَمان طوفاندي اِي عَصر و زَمانين صاحِبي

سَندَن ئوزگه يوخ بُو گُون اِسلاميانين صاحبي

گَل جَهاني روشن اِيله اِي جَهانين صاحِبي

تا قورولسُون مَعدِلت شُوراسي يا صاحب زَمان

 

گَل ييغيشدير دَهردَن كُفر و ظَلالَت پَرچَمين

وِور هامي عالملَره حقّ و عَدالَت پَرچَمين

نَصب اِئله هرياندا اِسلامين اِصالَت پَرچَمين

دولدورا دنياني حَقّ آواسي يا صاحب زَمان

 

اِي وُليّ اللهِ اَعظم، حُجّتِ كُبراي حَقّ

وِي قُويان باشه شَرفدَن تاجِ كرّمناي حَقّ

اِي امامِ كُون و اِمكان، آيتِ عُظماي حَقّ

كايناتين باعِثِ اِبفاسي يا صاحِب زَمان

 

يَئر يُوزوندَه اي جَلال كِبريا نين وارثي

اَنبيانين جانِشيني، اُوليانين وارثي

هارداسان، گَل اِي شَهيدِ كَربلانين وارثي

قوي گُورونسُون كَربلا غُوغاسي يا صاحِب زَمان

 

سَن بُو گُون اَرض و سَمانين باعثِ اِبقاسي سن

واقِعي صُلحِ جَهانين ضامِنِ اِجراسي سَن

دَردمندانِ زَمانين مُلجاء و مأواسي سَن

اي هامي مَظلوم لارين مُلجاسي يا صاحِب زَمان

 

روزگاري غَم دوتوب اِي روزگارين صاحِبي

كسَمه فِيضِ لُطفون اِي خُرد و كُبارين صاحبي

ذُوالفقارون آل اَله اِي ذُوالفقارين صاحِبي

صُلحَه بَسدي تيغيوين اِيماسي يا صاحِب زَمان

 

اِي جَهانين صاحبي، تئز گَل جَهان آلماقليقا

ادّعا صاحِب لَريندَن اِمتحان آلماقليقا

جَدّوون قانين تُوكَنلَردَن دَه قان آلماقليقا

جوشَه گَلسين بيردَه قان دَرياسي يا صاحِب زَمان

 

كربلادَه كُوفيان ظُلموندَه طُغيان اِئتديلَر

آلِ طاهانين مُبارك خاطرين قان اِئتديلَر

ظُلميلَه اَنصارِ ديني قانه غَلطان اِئتديلَر

هر شَهيدين دوغرانُوب اَعضاسي يا صاحِب زَمان

 

غُصّه دَن اهلِ وِلانين خاطري قان اُولدي گَل

ظُلميلَه اِي مُصلحِ عالَم بو عالَم دولدي گَل

صَرصَرِ ظُلميلَه دينين گُلستاني سُولدي گَل

سَلب اُولوب اِسلاميان ياراسي يا صاحِب زَمان

 

سيّدي، سَنسَن بُو گُون اِسلام و دينين عِزّتي

مُفخر عُرفان و قرآنِ مُبينين عِزّتي

گَل بَناي كُفري ييخ اِي مُومنينين عِزّتي

بو گونون بُولسُونلَه وار فَرداسي يا صاحِب زَمان

 

خائن اَللّر تَفرقَه سالماقدا طُغيان اِئلييب

دين آديلا قَصدِ جانِ اهلِ اِيمان اِئلييب

قارداشي قارداشَه دشمن قُومِ عُدوان اِئلييب

گَل گِئديب قارداش ليقين مَعناسي يا صاحِب زَمان

 

سالديلار بيگَانَه لَر قارداشي قارداش جانينَه

دشمن اِيمندي، دوشَن، يولداشدي يولداش جانينَه

گَل بُو قَدري قُويما اِسلامين دَگه داش جانينَه

تار اُولا اِسلاميان دنياسي يا صاحِب زَمان

 

سيّدي، اِسلامي اُمّتلردَه وَحدت قالميوب

دَرک اِئداخ ضَربَت بيزه هارداندي فُرصَت قالميوب

خَلقلَردَه عَدل و اِنصاف و مرّوَت قالميوب

يوخدي دنيانين مَگر عَقباسي يا صاحِب زَمان

 

سالميري يادَه چوخ اِنسانلار عَذاب آياتيني

چُوخلاري ياددان چيخارديبلار حِساب آياتيني

اِيليوب اِنكار چوخ چوخلار حِجاب آياتيني

يوخدي غِيظِ حَقّدَن پَرواسي يا صاحِب زَمان

 

باغلانيب اَحبابه اُمّيد و رَجانين يُوللاري

سيّدي وارسَندَه هر دَردَه دوانين يُوللاري

بير نَظر قيل اَمن اُولا كَرب و بَلانين يُوللاري

او يُولون اُولمُوش «حَزين» شِيداسي يا صاحِب زَمان

 

 

 

انتظار

* حسن زرنقي

 

ببين که بي تو به شبهاي سرد و طوفاني

نصيبمان شده دنيايي از پريشاني

 

که هستي اي همه خوبي که با تماشايت

کشيده آينه ها کارشان به حيراني

 

تو آفتابي و در پيشگاه تو ما را

خوش است مرتبه ي آفتابگرداني

 

زمين تشنه به خواهش پر از دهان شده است

که زودتر برسد روزهاي باراني

 

چه مي شود به نسيمي گره گشا در باغ

دوباره غنچه ي افسرده را بخنداني 

 

مگر به لطف نگاه تو، اين خزان زده باغ

دوباره باز ببيند به خود گل افشاني

 

فسم به دست کريمت که با اشاره ي تو

 تمام قحطي ما مي شود فراواني

 

به دانه دانه اي از اشک ماست هر جمعه

مسير آمدنت ميشود چراغاني

 

چه گويمت که در اين شهر دردهاي مرا

تو اي نگاه طبيبانه خوب مي داني

 

تو جان محضي و کي مي رسد به تو دستش

تني که در دل پيراهن است زنداني

 

مگر به مرگ جدايم کنند از تو که تن...

جدا نمي شود از جان خود به آساني

 

عنايتي که در اين انتظار طاقت سوز

مباد جان مرا لحظه اي پشيماني

  

 

مناجات

* شيخ بهايي

 

اِلهي اِلهي، به حقِ پيمبر

اِلهي اِلهي، به ساقيِ کُوثر

 

اِلهي اِلهي، به صدقِ خديجه

اِلهي اِلهي، به زَهراي اَطهر

 

اِلهي اِلهي، به سَبطينِ اَحمد

اِلهي به شَبير، اِلهي به شَبَر

 

اِلهي به عابد، اِلهي به باقر

اِلهي به موسي، اِلهي به جَعفر

 

اِلهي اِلهي، به شاهِ خُراسان

خُراسان چه باشد، به آن شاهِ کشور

 

شنيدم که مي گُفت زاري، غَريبي

طوافِ رضا چون شد او را مُيسّر

 

من اينجا غَريب و تو شاهِ غَريبان

به حالِ غَريبِ خود، از لطف بِنگَر

 

اِلهي به حقِ تَقي و به عِلمش

اِلهي به حقِ نَقي و به عَسکر

 

اِلهي اِلهي، به مَهديّ هادي

که او مُومَنان راست هادي و رَهبر

 

که بر حالِ زارِ «بهائي» نَظر کن

به حقِ اِمامانِ مَعصوم يِکسر