اصلي ميدان جنگ ترکيبي وجودي و ناتواني دولت از معرفي وزير اطلاعات!

در نقشه دشمن، ايجاد اغتشاشات از داخل و برهم زدن امنيت مردم با اهميت‌تر از جنگ نظامي است.

چرا که مي‌دانند تنها با جنگ نمي‌توانند به هدف خود دست يابند.

پيش‌زمينه جنگ رمضان، سازماندهي مزدوران (اپوزوسيون) در خارج و راه‌اندازي تجمعات ضد ايراني در اروپا و... و اغتشاشات خونين 18 دي ماه 1404 در داخل کشور بود‌.

 در طول جنگ رمضان نيز، رصد اخبار حاکي از استفاده گسترده دشمن از مزدوران  وطن فروش (ضد امنيتي) در داخل کشور بود که با استفاده از ريزپرنده‌ها در شهرهاي مختلف، ارسال گزارش از موقعيت نيروها، شخصيت‌ها و اماکن ساخت قطعات و...به دشمن کمک مي‌کردند.از سوي ديگر هزاران تروريست تجزبه‌طلب در برخي کشورهاي پيرامون آماده ورود به داخل و ايجاد جنگ داخلي بودند... همه اينها به روشني گويا بود‌ که عمده هدف دشمن فرو بردن کشور به دوره‌اي از ناامني شديد، هرج‌ومرج و درگيري‌هاي داخلي است، دوره‌اي که در آن همه در فکر امنيت خود و خانواده خود باشند و امکان فکر و عمل درباره وطن، نظام، دولت، سرنوشت و آينده کشور نباشند...

ضلع ديگر نقشه دشمن، هدف قرار دادن مراکز امنيت‌ساز (سپاه،شاخه‌هاي مختلف پليس، اطلاعات، مرزباني و...) در سراسر کشور بود.

تمام تلاش و توان و تکنولوژي نظامي و جاسوسي دشمن، به‌رغم ترورهاي سهمگين، براي حذف امنيت از کشور ناکام ماند.

يکي از علل شکست دشمن در جنگ، تعيين رهبر جديد انقلاب بود. اعضاي مجلس خبرگان، در گرماگرم جنگ و زير بمباران و موشک‌باران و پهپادهاي دشمن جمع شدند و رهبر را معرفي کردند. اما دولت 8 ماه است که از معرفي يک وزير ناتوان است؟

در يک جنگ ترکيبي موجوديتي، که دشمن تمام توان و امکانات امنيتي و اطلاعاتي خود را براي محو امنيت در ايران، پاي کار آورده، آيا رواست که مملکت، فاقد وزير اطلاعات باشد؟

مگر وزارت و وزير اطلاعات، صرفا براي خدمت‌رساني به دولت است که با گذشت ماهها، هنوز وزير اطلاعات از سوي رئيس‌جمهور به مجلس معرفي نشده است؟ وزارت اطلاعات، ذاتا دستگاه ملي و حاکميتي و فرا دولتي است. هر چند که به صورت وزارتخانه است. (در اغلب کشورهاي جهان از آمريکا و انگليس و فرانسه تا روسيه و ترکيه و پاکستان و... دستگاه امنيتي و اطلاعاتي در قالب «سازمان» است نه وزارتخانه، تا در معرض کشمکش‌هاي سياسي و تاثير مجلس و تذکر و استيضاح و زدوبندها قرار نگيرد)

معرفي وزير اطلاعات چندان به درازا کشيده که طي روزهاي اخير، برخي نمايندگان مجلس نيز زبان به اعتراض گشوده‌اند.

نماينده‌اي گفته است: «8 ماه کشور بدون وزير اطلاعات مانده؛ رئيس‌جمهور وزير اطلاعات را معرفي نمي‌کند چون اصرار دارد يک شخص خاص وزير بشود! رهبر انقلاب هم صراحتا گفتن که اين آدم به‌درد نمي‌خورد! اما بازهم اصرار دارند که اين فرد وزير بشود؛ بنده به اين روند مشکوکم.»

بديهي است که با توجه به سرشت و وظايف امنيتي وزارت اطلاعات، رئيس‌جمهور بايستي در معرفي وزير، موافقت رهبر معظم انقلاب را نيز تحصيل کند. زيرا؛ رهبر، فرمانده کل قوا و رأس هرم امنيت است و هماهنگي دولت با رهبر در تعيين وزير اطلاعات، امري خردمندانه و در راستاي مصالح ملت و انقلاب است.

از لحاظ شرعي و معنوي نيز، ولي فقيه در امتداد ولايت امام و در جايگاه نيابت امام است. از اين منظر نيز نظر موافق رهبري، پشتوانه معنوي مهمي براي وزير و بدنه وزارت است.

هر گونه عدم هماهنگي با رهبري به‌ويژه در امر امنيت ملي در دوره جنگ موجوديتي توسط هر مسئولي، در واقع ناشي از عدم درک وضعيت، کم‌توجهي به وحدت و انسجام ملي، و عدم التزام عملي به اطاعت از ولي‌فقيه است و تبعات زيان‌باري براي کشور دارد.

ادعاي «همه چيز را با هماهنگي رهبر معظم انقلاب انجام مي‌دهيم!» تا چه حد باور مي‌کنيد؟