ارمغان «عليرضا قزوه» از هند

قزوه که سال‌ها در هند و فضاي فرهنگي اين کشور زيسته، در کتاب حاضر نيز ارمغاني از آن ايام را پيش چشم مخاطبان فارسي‌زبان گشوده است؛ چنانکه خود در اين‌باره گفته است: «در قديم در هند صبح‌هاي بنارس و شام‌هاي اوده (اَوَد) زيباترين و خاطره‌انگيزترين صبح و شام‌ها بودند و من که بارها به بنارس و لکنو و کشمير و حيدرآباد و کلکته رفت‌وآمد کرده بودم چه لحظات خوشي را در اين دو شهر داشتم. اگر از هندي‌هاي قديمي و آداب‌دان بپرسي که بعد از صبح بنارس چه نامي را مي‌توان بر کتاب شعري نهاد بي‌گمان خواهند گفت: شام اود.»

سروده‌هاي «شام اود» به موضوعات مختلف مي‌پردازد از جمله آنکه بخشي از سروده‌هاي او در اين مجموعه، در ادامه شعرهاي اعتراضي اوست که مانند گذشته بي رودربايستي بايدها و نبايدها را متذکر مي‌شود. بخش ديگري از اشعار قزوه، به سروده‌هاي آييني او اختصاص دارد؛ عرض ارادت و نم اشکي است از شاعر دل‌باخته اهل بيت(ع).

سروده‌اي که در ادامه مي‌آيد، از جمله اشعار آييني قزوه است:

شور بپا مي‌کند، خون تو در هر مقام

مي‌شکنم بي‌صدا در خود، هر صبح و شام

باده به دست تو کيست؟ طفل شهيد جنون

پير غلام تو کيست؟ عشق عليه اسلام

در رگ عطشان‌تان، شهد شهادت به جوش

مي‌شکند تيغ را، خنده خون در نيام

ساقي، بي‌دست شد، خاک ز مي مست شد

ميکده آتش گرفت، سوخت مي و سوخت جام

بر سر ني مي‌برند، ماه مرا از عراق

کوفه شود شامتان، کوفه مرامان شام

از خود بيرون زدم در طلب خون تو

بنده حر توأم، اذن بده يا امام!

عشق به پايان رسيد، خون تو پايان نداشت

آنک پايان من، در غزلي ناتمام ...