«قارون»

دوست عزيز! در اين شماره (از نشريه) به تو از مردي ستمگر و طغيانگر خواهم گفت که خداوند به او روزي و ثروت فراوان بخشيده بود تا شايد شکر نعمت ها را به جا آورد و خداوند را به بهترين وجه پرستش کند، اما او طغيان کرد و دچار غرور گشت و از ستمکاران شد...

اين مرد، از قوم موسي (ع) و از خويشان نزديک او بود. او در ظاهر، به موسي (ع) و رسالت او ايمان آورده بود، ولي در واقع، حقيقت جز اين بود. اين مرد، زندگاني خود را صرف فخرفروشي و اسراف و خوشگذراني کرده بود: در کاخ هاي سربه فلک کشيده، سکني داشت، گنجينه هاي فراواني از طلا و نقره و جواهر جمع کرده، و مردم فقير را براي ارضاي هوي و هوس هاي خود به بندگي گرفته بود.

چنين بود که قوم بني اسرائيل، قارون را در منتهاي فساد و گمراهي ديدند که هيچگاه در صدد اين نيست که به مسکيني کمک کند، يا به فقيري مهر بورزد، يا فرد بدون جامه اي را بپوشاند يا گرسنه اي را سير کند؛ اين بود که تصميم گرفتند به دليل انحراف قارون از راه راست، از او انتقام بگيرند؛ به او گفتند:

«(تو که ستمگري پيشه خود کرده اي) ستمگري کن! اما جزاي خود را فراموش نکن! پس چه بهتر که نيکي کني، آنگونه که خداوند به تو نيکي کرده است. فساد را در زمين نپراکن! چرا که خدا، فسادگران را دوست ندارد».

در اين هنگام قارون طغيانگر کينه ورزي را در پيش گرفت و با خود فکر کرد: چگونه اين فقراء جرات مي کنند که با کسي مانند من، کين بورزند؟! اين بود که با زباني حاکي از غرور و تکبر به آنان گفت: «او (خدا) تنها به من، دانايي بخشيده است!». تنها من هستم که مالک اين همه ثروتم! جز من هيچکس ديگري لياقت داشتن اين همه ثروت را ندارد و تنها منم که در راه جمع آوري ثروت و به کارگيري آنها در کارهاي تجاري موفق ام! و هيچکس حق ندارد و هرگز نمي تواند که آنها را از من بگيرد!

قارون، تمامي ثروت خود را از قصر بزرگ و باشکوه اش خارج کرد. گروهي از خدمتکاران او آمدند و چراغدان ها را حمل کردند.

لباس ها و زيرورآلات و جواهر او بسيار گرانبها بودند. خدمتکاران او که گروهي از ناتوان ترين مردمان پا برهنه بودند و هرگز نمي توانستند مانن او باشند، مي گفتند: «اي کاش ما هم مثل قارون اين همه ثروت داشتيم، لذت بزرگي نصيب او شده است»!

اما بودند مردمان با ايماني که غرق در مال دنيا بودند، آنان حسرت خورندگان را با شفقت و مهرباني چنين نصيحت مي کردند: «واي بر احوال شما! ثواب و پاداش خداوند در آن چيزهايي است که به آنها ايمان آورده ايد و کارهاي شايسته اي است که انجام داده ايد و جز افراد بردبار با آنها روبرو نمي شوند».

قارون در سايه گمراهي و ثروت اش بود، نصيحتي نمي شنيد و به هيچ حرف حقي گوش فرا نمي داد. تا اينکه موسي (ع) او را به بخشيدن قدري از ثروت اش به فقراء و افراد تهيدست فراخواند. موسي از قارون خواست تا به ناتوانان کمک کند، ولي او موسي (ع) را تمسخر کرد و درخواست موسي (ع) را نپذيرفت و روش افراد ستمگر و مفسد را در پيش گرفت؛ کوشيد تا مردم را از موسي (ع) برگرداند و عقايد آنها را تغيير دهد، او سخن دروغ ديگري را نشانه رفت و يکبار ديگر موسي (ع) را به سحر و جادو متهم کرد؛ اما خداوند در کمين قارون بود.

موسي (ع) از دعوت قارون به راه راست، نااميد شد و از خداوند بلند مرتبه خواست تا غذابي دردناک را به او نازل کند و بني اسرائيل از فتنه او رهايي يابد. خدا دعاي موساي پيامبر را اجابت کرد و زمين، قارون و قصرش را با تمامي همراهان و مال و ثروت او بلعيد.

«پس او را و هرآنچه که مال او بود و همه کساني را که به او (قارون) ياري کرده بودند فقط به اذن خدا در زمين فرو برديم، چرا که او از ياري رسانان نبود».

زمين، قارون و کاخ ها و جواهر و گروه اش را بلعيد و قارون، عبرتي آشکار براي بني اسرائيل شد. مردم ناتوان بني اسرائيل که چنين ديدند، پشيمان شده و به خود بازگشتند و خدا را شکر کردند که مثل او نشدند. گفتند: «خداوند بر گردن ما منت دارد که ما نيز در زمين فرو نرفتيم. به راستي که کافران رستگار نمي شوند»!

و چنين شد که خدا، اين طغيانگر خوشگذران را محو کرد تا براي نسل هاي بعد، درس عبرت شود.

منبع: الهدي (مجله الجيل الاسلامي) - العدد الثاني و الاربعون - الدوره الرابعه - جمادي الاولي - جمادي الثانيه - 1410ه - 1990م     

* دکتر علي ابوالخير